ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ "ΠΑΙΖΟΥΝ" ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η μούντζα και η μη χειραψία στον Τσίπρα


Τo 1968 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού, οι Αμερικανοί 200άρηδες Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος, επάνω στο βάθρο, στην ανάκρουση του ύμνου των ΗΠΑ φόρεσαν ένα μαύρο γάντι, ύψωσαν το χέρι σε γροθιά και έσκυψαν το κεφάλι. Ηταν ο χαιρετισμός των Μαύρων Πανθήρων και μία κίνηση που είχαν προσχεδιάσει για να διαμαρτυρηθούν για την στάση της κυβέρνησης απέναντι στους Αφροαμερικάνους.

Την ιστορία των Σμιθ και Κάρλος, όπως και λιγότερο γνωστές ιστορίες διαμαρτυρίας απέναντι σε σύμβολα ή πρόσωπα που συμβολίζουν θεσμούς, την θυμήθηκα από την άρνηση του μαθητή στο σχολείο του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια να δώσει το χέρι στον Αλέξη Τσίπρα. Με την αναφορά στο όνομα του Πρωθυπουργού και όχι την ιδιότητα να είναι εσκεμμένη. Είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην άρνηση της χειραψίας στην Αστόρια και την μούντζα στους επισήμους πριν πέντε χρόνια στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Λάρισα.

Το μούντζωμα του μαθητή στην εξέδρα είναι γενική χειρονομία. Προφανώς ο μαθητής δεν είχε πρόθεση να προσβάλλει συγκεκριμένους στρατηγούς ή επισήμους αλλά να απαξιώσει το σύστημα και τον πολιτικό του κόσμο. Ο μαθητής στην Αστόρια αποδοκιμάζει τον Τσίπρα και την πολιτική του και όχι το αξίωμα. Εκτός αν βγει αντιεξουσιαστής, που από φάτσα και μάσημα τσίχλας δεν τον κόβω για έτσι. Κάτι που φαίνεται και από το πώς κρεμάει τον Τσίπρα στην χειραψία. Εχει τα χέρια σταυρωμένα μπροστά του. Κάνει ότι τα ξεσταυρώνει για να προτείνει το δεξί για χειραψία και όταν ο Τσίπρας χαρούμενα απλώνει το δικό του τα ξανασταυρώνει και γυρνάει στο πλάι. Μια παραλλαγή της χειρονομίας που θυμάμαι παιδί στον Πειραιά όταν έκανες ότι απλώνεις το χέρι και με το που το άπλωνε ο άλλος το σήκωνες και έστρωνες τα μαλλιά.

Ntr9ME1GgMzoxqpvGgxM
Αντίθετα ο άλλος της Λάρισας δεν το κάνει αλανιάρικα, αλλά με βλέμμα του λαϊκού αγωνιστή, κοιτάζοντας μπροστά τον σοσιαλισμό που έρχεται. Αποδοκιμάζει την πολιτική, στρατιωτική, δημοτική ή κάθε εξουσία, που του έχει στερήσει τα πάντα. Από το μέλλον μέχρι το τηλεκοντρόλ. Τον βάζεις να πάρει την πόζα σε ένα γλύπτη, βρίσκεις και μία να κάνει την ίδια πόζα σαν μουντζώτρια και έχεις το πιο αντιπροσωπευτικό γλυπτό της Ελλάδας των αγανακτισμένων.

 

Κι ένα κουίζ: Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού οι Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος είχαν τερματίσει 1ος και 3ος στα 200 μέτρα. Ποιος είχε τερματίσει δεύτερος;

[Για την απάντηση -on your own risk - γυρίστε ανάποδα την οθόνη]

apantisi

Victory_Salute_Rigo_23_(2005)_SJSU_

 


http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341236356-44341236356



( ORESTIS)


Η " ΩΔΗ ΣΤΗ ΧΑΡΑ " ΣΕ ΡΟΚ ΕΚΤΕΛΕΣΗ

«Ωδή στη Χαρά» σε ροκ εκτέλεση!

ana-rucner-ode-to-joy-rock-version

Η «Ωδή στη Χαρά», από την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, σε μιά Rock εκτέλεση αυτή τη φορά, από την Σερβο-Κροατή cellist Ana Rucner και γυρισμένο σε μαγευτικά τοπία, όπως είναι οι παραθαλάσσιες μεσαιωνικές πόλεις Σπλιτ, Ντουμπρόβνικ και Κορτσούλα


https://www.youtube.com/watch?v=rnjWUYE9UvU

-

-

Η Ωδή στη Χαρά (στα γερμανικά Ode an die Freude) είναι ωδή που γράφτηκε το 1785 από τον Γερμανό ποιητή και ιστορικό Φρήντριχ Σίλλερ την οποία και δημοσίευσε το επόμενο έτος. Η ωδή αυτή που περιλαμβάνει 108 στίχους, στη τελική του μορφή, έγινε ευρύτερα γνωστή όταν μελοποιήθηκε από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν το 1824, ο οποίος την ενέταξε στο τέταρτο και τελευταίο μέρος της Ενάτης συμφωνίας του, ως χορωδιακή συμφωνία, για τέσσερις σόλο φωνές, χορωδία και ορχήστρα σε ρε μείζονα.

Λιγότερο γνωστές μελοποιήσεις είναι αυτή του Φραντς Σούμπερτ (για φωνή και πιάνο του 1815) και του Πιότρ Τσαϊκόφσκι (για σόλο φωνές, χορωδία και ορχήστρα και στίχους στα ρώσικα, του 1865).

Το 1972, η από τον Μπετόβεν σύνθεση υιοθετήθηκε ως ύμνος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το 1985 οι Ευρωπαίοι ηγέτες υιοθέτησαν ομοίως ως επίσημο ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (χωρίς τους στίχους). Χρησιμοποιείται ομοίως σε επίσημες συνελεύσεις τόσο του Συμβουλίου της Ευρώπης όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

~Ωδή στη Χαρά~

Κόρη εσύ των Ηλυσίων,
ω Χαρά, σπίθα πανέμορφη, Θεϊκή,
ένα πύρινο μεθύσι
στο δικό σου το ναό μας οδηγεί.
Η κακιά ό,τι σκόρπισε συνήθεια
να τα μάγια σου το δένουνε ξανά,
όλοι οι άνθρωποι, ω θεά, αδερφώνονται, όπου
η φτερούγα η απαλή σου τριγυρνά.
Όλα τα έθνη αγκαλιαστείτε! Σε όλον, όλο
στέλνω εγώ τον κόσμο τούτο το φιλί.
Έναν έχουμε πατέρα, αδέρφια, εκεί
απ' των άστρων πιο ψηλά το θόλο.

Όποιος ενός φίλου ο φίλος είναι,
όποιος πέτυχε τέτοια έξοχη ζαριά,
όποιος βρήκε μια καλή γυναίκα, ας σμίξει
τη φωνή του στα χαρούμενα βουητά.
Φτάνει μόνο μια ψυχή στον κόσμο τούτον
να μπορεί κανείς δικιά του να την πει.
Αλλ' αυτός που δεν το πέτυχε ποτέ του,
κλαίοντας έξω από τον κύκλο ας τραβηχτεί.
Τη συμπάθεια να τιμά και να λατρεύει
όποιος ζει σ' αυτή τη γη.
Προς τ' αστέρια αυτή οδηγεί
όπου του Άγνωστου είν' ο θρόνος κι αφεντεύει.

Όλα τα όντα από τα στήθια της μεγάλης
Φύσης τη χαρά ρουφούν,
και οι καλοί μα και κακοί τα ρόδινά της
ίχνη πάντα ακολουθούν.
τα φιλιά και τα σταφύλια αυτή μας δίνει,
ένα φίλο, κι ως το θάνατο πιστό.
Ηδονή και το σκουλήκι ακόμα νιώθει,
στέκει ορθό το Χερουβείμ μπρος στο Θεό.
Έθνη, εσείς χάμω θα πέσετε, εσείς μόνο;
Πες! Τον πλάστη τον μαντεύεις, κόσμε εσύ;
Θα τον βρεις πάνω απ' των άστρων τη σκηνή.
Πάνω απ' τ' άστρα το μεγάλο του έχει θρόνο.

Η φτερούγα η δυνατή στην αιώνια φύση
ονομάζεται χαρά.
Τους τροχούς μες στο τρανό ρολόϊ του κόσμου
η χαρά τους σπρώχνει πάντοτε μπροστά.
Απ' τα ουράνια, στης χαράς το κάλεσμα ήλιοι
ξεπετιούνται, κι απ' τα σπέρματα οι ανθοί
Η χαρά μέσα στο χάος γυρίζει σφαίρες
που αστρονόμου δεν τις γνώρισε γυαλί.
Όπως οι ήλιοι αναγαλλιάζοντας πετάνε
στην ουράνια, την υπέρλαμπρη απλωσιά,
μπρος!, αδέλφια, με χαρούμενη καρδιά,
όμοιοι με ήρωες που γραμμή στη νίκη πάνε.

Απ' τον πέτρινο καθρέφτη της αλήθειας

στον ερευνητή χαμογελά.
Στην τραχιά της αρετής κορφή ανεβάζει
τον που σηκώνει ένα φορτίο και δεν βογκά.
οι σημαίες της κυματίζουνε στης πίστης
το βουνό το φωτερό.
σπάει το φέρετρο και μέσα απ' τις ραγάδες
λάμπει εκείνη στων αγγέλων το χορό.
Λαοί, θάρρος! η αντοχή να μη σας λείψει,
και για ανώτερο έναν κόσμο υπομονή!
Πάνω εκεί, περ' απ' των άστρων τη σκηνή,
ένας θεός στέκει τρανός, και θ' ανταμείψει.

Με τους θεούς πώς να τα βάλεις; Είν' ωραίο
να τους μοιάσεις. τούτο αρκεί.
Ας σιμώσουν οι φτωχοί κι οι πονεμένοι
να χαρούν με τους χαρούμενους κι αυτοί.
Όχι εκδίκηση και μίση. ας ξεχαστούνε.
στον θανάσιμον οχτρό συγγνώμη πια.
ας μην πιέζουνε τα μάτια του τα δάκρυα,
κι άλλο τύψη ας μην του τρώει πια την καρδιά.
Μας χρωστούν; Όλ' ας σκιστούνε τα τεφτέρια!
Συμφιλίωση γενική!
Όπως κρίναμε, αδελφοί,
έτσι κρίνει κι ο Θεός ψηλά απ' τ' αστέρια.

Η χαρά σπιθοβολάει μες στα ποτήρια.
μέσα στο αίμα το χρυσό του σταφυλιού
ηρωισμού ρουφούν ορμή οι απελπισμένοι,
κι οι κανίβαλοι γαλήνεμα του νου.
Το ποτήρι όταν το γύρο του θα κάνει,
απ' τις θέσεις σας αδέρφια μου, όλοι ορθοί!
Ως ψηλά τον ουρανό οι αφροί ας ραντίσουν
προς το πνεύμα του Αγαθού τούτη η σπονδή!
Που γι αυτόν χορός αγγέλων ύμνους ψάλλει
και των άστρων τον δοξάζουν οι χοροί.
Προς το πνεύμα του Αγαθού τούτη η σπονδή
περ' απ' τ' άστρα, μες στου απείρου την αγκάλη.

Αντοχή στα πικρά βάσανα, βοήθεια
όπου ένας αθώος θρηνεί,
σταθερότητα στον όρκο, την αλήθεια
και σ' οχτρούς μα και σε φίλους αντικρύ.
μπρός σε θρόνους ρηγικούς αντρείκια στάση,
κι αν, αδέλφια μου, στοιχίσει ή αίμα ή βιός,
το βραβείο να πάει σ' αυτόν που δούλεψε άξια,
και στις γέννες της ψευτιάς ξολοθρεμός!
Πιο σφιχτά στον άγιο κύκλο αυτόν πιαστείτε,
όρκο δώστε στο σπιθάτο αυτό κρασί
πως θα μείνετε στο τάξιμο πιστοί.
Στον ουράνιο δικαστή μας ορκιστείτε.

Friedrich Schiller

( Μετάφραση Θρασύβουλος Σταύρου )

_______________________

  Πηγή: elenahalivelaki.wordpress.com

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com



( ORESTIS)



ΣΗΜΕΡΑ , ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΡΑΔΥ

«1 χρόνος μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ»....Οι #Παραιτηθείτε ξαναχτυπούν με εκδήλωση απόψε

Χειμωνάς, Τατσόπουλος, Μπογδάνος & Παπαδόπουλος κάνουν τον απολογισμό & καλούν όσους πιστούς να προσέλθουν...

"Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια, για καθαρά... ψυχαγωγικούς λόγους, να παραμείνει στην εξουσία αυτό το αριστερο-ακροδεξιό μπουλούκι, αλλά δεν την έχουμε" μου απαντά ο Πέτρος Τατσόπουλος, όταν τον ρωτάω γιατί αποφάσισε να συμμετάσχει στην νέα δράση. Το κίνημα που ξεκίνησε μέσω facebook, στοχοποιήθηκε από υπουργούς και κόμματα, αλλά τελικά κατάφερε να κατεβάσει τον Ιούνιο στο Σύνταγμα 10.000 άτομα, ξαναχτυπά. Αυτή τη φορά όχι με διαδήλωση. Αλλά φέρνοντας ενώπιον του κοινού "προοδευτικούς ανθρώπους που έχουν βιώσει την "τρομοκρατία" που ασκεί στους διαφωνούντες το άτυπο "παρακράτος" του ΣΥΡΙΖΑ" λέει ο Θανάσης Χειμωνάς που θα συντονίζει τη συζήτηση. https://www.facebook.com/events/1701221913535100/ σήμερα, Πέμπτη βράδυ.
Αντί, λοιπόν, να γιορτάζει ο ΣΥΡΙΖΑ τον 1 χρόνο μετά την εκλογική νίκη, το κάνουν οι #Παραιτηθείτε, τους ρώτησα το γιατί...
 

Πέτρος Τατσόπουλος

"ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΣΟ ΑΚΡΙΒΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΟΥΡΝΟΙ"

Πώς αποφασίσατε να στηρίξετε το #Παραιτηθείτε;

Διότι, εδώ και καιρό, είναι πλέον φανερό πως δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μία κακή κυβέρνηση, με μία από τα ίδια, όπως τόσο συχνά στο παρελθόν. Έχουμε να κάνουμε με την επιτομή όλων των εθνικών μας φαντασιώσεων, των εθνικών μας ελαττωμάτων και, κυρίως, της εθνικής μας θρασυδειλίας ν' αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα και ν' αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Λες και ζητήσαμε από τον λαϊκισμό (τόσο τον αριστερό όσο και τον δεξιό λαϊκισμό, ελάχιστη πια σημασία έχει το πρόσημο) να μας επιδείξει τον χειρότερό του εαυτό, λες και του είπαμε: "Δείξε μας πόσο άσχημα μπορείς να τα καταφέρεις". Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια, για καθαρά ψυχαγωγικούς λόγους, να παραμείνει στην εξουσία αυτό το αριστερο-ακροδεξιό μπουλούκι για τέσσερα ή για πενήντα τέσσερα χρόνια, μονάχα που δεν την έχουμε ως χώρα -δεν έχουμε τον χρόνο, δεν έχουμε το χρήμα και, όσο πάει, δεν έχουμε και τη διάθεση. Στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ταιριάζει γάντι το σαρδάμ του Κωνσταντάρα ως Μαυρογιαλούρου. Εκεί που πάει να πει "Θα σας εξασφαλίσωμεν", λέει "Θα σας εξαφανίσωμεν". Είναι η περίπτωσή μας.

Τι προσδοκάτε από αυτή τη συνάντηση;

Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Δεν πιστεύουμε ότι θα παραιτηθούν αν όλοι μαζί χτυπήσουμε ρυθμικά το πάτωμα ή κρατήσουμε την αναπνοή μας. Άλλωστε (το έχω ξαναπεί, μια και πολλούς από αυτούς τυχαίνει να τους γνωρίζω προσωπικά) οι ίδιοι έχουν πλήρη επίγνωση πως, έτσι κι εγκαταλείψουν την εξουσία, κυριολεκτικά θα... εξατμιστούν. Η μόνη τους ελπίδα είναι ν' αγκιστρωθούν από τις καρέκλες όσο περισσότερο χρόνο μπορούν. Βαυκαλίζονται ότι θα συνηθίσουμε στα ψέματά τους, θα περιέλθουμε σε μια κατάσταση αναισθησίας, ακηδίας, και θα τους δώσουμε ακόμη μια ευκαιρία στις επόμενες εκλογές. Αυτή η συνάντηση είναι μια καλή αφορμή για να διακηρύξουμε πως, όχι, δεν πρόκειται να συνηθίσουμε τα ψέματά τους. Τέρμα το δούλεμα. Αρκετά, μπάστα, φινίτο. Όποιος εξακολουθήσει να υποτιμά τη νοημοσύνη μας, να πάει σπίτι του. Θα πάρουν το μήνυμα; Και να το πάρουν, δεν θα δείξουν ότι το πήραν. Γι' αυτούς είναι πιο εύκολο να μας χλευάσουν παρά να μας ακούσουν. Έχουν ξεχάσει να ακούν. Έχουν ξεχάσει να σκέφτονται.

Γιατί τελικά να #παραιτηθούν;

Όσο πιο σύντομα παραιτηθούν, τόσο το καλύτερο για τη χώρα -αλλά και γι΄αυτούς τους ίδιους. Σε κανέναν δεν βγήκε σε καλό το οργουελικό newspeak, η διπλή γλώσσα, η περιφρόνηση προς την πραγματικότητα. Δεν είναι απειλή. Είναι διαπίστωση. Όσο περισσότερο παραμείνουν στην εξουσία, τόσο πιο εκκωφαντικά θα γκρεμιστούν στο τέλος. Ας επιστρέψουν στη δική τους παραλία, στα κουβαδάκια τους, στις ιδεοληψίες τους. Ό,τι έμαθαν, έμαθαν. Δεν μπορεί μια χώρα να πληρώνει εσαεί ένα τόσο ακριβό φροντιστήριο για να εκπαιδευτούν στη διακυβέρνηση αυτοί οι στούρνοι.

"ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ: ΤΙΓΚΑ ΣΤΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Τι απαντάτε σε κυβερνητικά στελέχη που έκαναν λόγο για κίνημα "στα όρια του Συντάγματος"

Καλά, αυτό είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Ιδίως επειδή το λένε αυτοί που το λένε. Εάν κρίνουμε από τις "εμπνεύσεις" του πρωθυπουργού για τη συνταγματική αναθεώρηση, εφέτος το καλοκαίρι, οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα ούτε τι επιτάσσει το Σύνταγμα, ούτε με ποιον τρόπο προβλέπει το ίδιο το Σύνταγμα τη διαδικασία της αναθεώρησής του, ούτε τι είναι και τι δεν είναι αντισυνταγματικό. Το Σύνταγμα για τον Τσίπρα είναι ό,τι και τα αγγλικά: τίγκα στις άγνωστες λέξεις.

Τελικά μπορεί να σταθεί ένα κίνημα αν δεν έχει ευθεία στήριξη από τα κόμματα ή τα κόμματα θέλουν να ελέγχουν και έχουν τους μηχανισμούς να καταπνίξουν ό,τι δεν ελέγχεται από τα ίδια;

 Μου θυμίσατε τώρα ένα σκίτσο, όπου βασανίζουν κάποιον απάνθρωπα και αυτός γυρνάει και τους λέει: "Πολύ εύστοχη η ερώτησή σας και σας ευχαριστώ που μου τη θέσατε". Πράγματι, αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα. Τα κόμματα δεν διακρίνονται για την ανιδιοτέλειά τους. Θέλουν να ελέγχουν τα πάντα και να χειραγωγούν τα πάντα. Όλα αυτά last year. Ή θα αλλάξουν νοοτροπία ή θα κατεβάσουν ρολά. Και ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν τα κόμματα, υπάρχει κι ένα δίλημμα για εμάς. Μπορούμε να προτάξουμε όσα μας χωρίζουν και να το ρίξουμε στις αλληλοκατηγορίες, στην εσωστρέφεια και στην ομφαλοσκόπηση. Αυτό περιμένει και η κυβέρνηση από εμάς. Αυτό επιδιώκει με το χλευασμό και την απαξίωσή της για τους "Παραιτηθείτε". Μπορούμε όμως και να την αιφνιδιάσουμε. Να της αποδείξουμε ότι η απομάκρυνσή της από την εξουσία είναι η πρώτη μας φροντίδα -η δική μας αλληλοϋπονόμευση, σύμφωνα και με τα πατροπαράδοτα εθνικά μας έθιμα, έρχεται δεύτερη μακράν. Μπορούμε; Εδώ σε θέλω, κάβουρα.

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ Συνδιοργανωτής του #Παραιτηθείτε

"ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ"

Τι προσδοκάτε από αυτή τη συνάντηση των Παραιτηθείτε;

Η συνάντηση αυτή είναι η συνέχεια της -πετυχημένης για μας- συγκέντρωσης του περασμένου Ιουνίου. Είχαμε και τότε πει πως δεν είναι στόχος μας να βγάζουμε κάθε λίγο και λιγάκι τον κόσμο στους δρόμους, δεν επιθυμούμε να γίνουμε οι νέοι "Αγανακτισμένοι". Με αυτή την πιο "μαζεμένη" εκδήλωση θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ και να καταδείξουμε τη ζημιά που κάνει στη χώρα
 

Πως έγινε η επιλογή του πάνελ;

Θέλαμε να φέρουμε ενώπιον του κοινού άτομα με ενδιαφέρον, με λόγο, με άποψη. Αποφύγαμε συνειδητά να φτιάξουμε ένα πάνελ με πολιτικούς. Και οι τρεις ομιλητές είναι άνθρωποι προοδευτικοί που έχουν βιώσει στο πετσί τους την "τρομοκρατία" που ασκεί στους διαφωνούντες το άτυπο "παρακράτος" του ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω πως ο κόσμος θα θελήσει να τους ακούσει
 

Τι μεσολάβησε από την πρώτη συνάντηση των #Παραιτηθείτε, δεχτήκατε επιθέσεις;

Αν δέχτηκα λέει... Όλο το καλοκαίρι στην τσίτα το πέρασα! Τα συριζοτρόλ δεν ησύχασαν ποτέ. Το προφίλ μου στο Facebook έπεσε τρεις φορές- ακόμα και τώρα που μιλάμε είναι μπλοκαρισμένο. Είναι γνωστό πως οι συριζαίοι έχουν αλλεργία με την αντίθετη άποψη. Δεν βαριέσαι όμως... Το ουσιώδες είναι που έσκασαν!

Γιατί να #παραιτηθούν;

Γιατί έχουν διαλύσει τη χώρα. Γιατί ψηφίστηκαν για να κάνουν άσπρο και έκαναν μαύρο. Γιατί κοροϊδεύουν τον κόσμο έξι χρόνια τώρα. Γιατί φόρτωσαν τον ελληνικό λαό με ένα -αχρείαστο- μνημόνιο. Γιατί έβαλαν τους μετανάστες σε γκέτο. Γιατί απελευθέρωσαν τους δολοφόνους του Παύλου Φύσσα από τη φυλακή και παρακαλούσαν για την ψήφο τους. Γιατί θέλουν να κλείσουν όσα ΜΜΕ διαφωνούν μαζί τους. Να πω κι άλλα;

Ποια είναι τα επόμενα βήματά σας;

Θα υπάρξει σίγουρα συνέχεια. Στα πλάνα μας υπάρχει και μια νέα ανοιχτή συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας. Ίσως η αμέσως επόμενη κίνησή μας να είναι κάτι σχετικό με τα κανάλια που κλείνουν. Θα δούμε...

Τελικά μπορεί να σταθεί ένα κίνημα αν δεν έχει ευθεία στήριξη από τα κόμματα ή τα κόμματα θέλουν να ελέγχουν και έχουν τους μηχανισμούς να καταπνίξουν ό,τι δεν ελέγχεται από τα ίδια;

Δύσκολα αλλά ναι, μπορεί να σταθεί. Ειδικά στις μέρες μας που τα κόμματα έχουν απαξιωθεί πλήρως. Και ναι, τα κόμματα θέλουν να ελέγχουν τα πάντα. Τρελλαίνονται στην ιδέα πως θα κατεβεί κόσμος στους δρόμους χωρίς να τον έχουν κατεβάσει αυτοί. Όταν κάναμε τη συγκέντρωση του Ιουνίου έγινε μια προσπάθεια καπελώματος. Αντισταθήκαμε όμως. Και συνεχίζουμε ανεξάρτητοι.


Η ταυτότητα της εκδήλωσης:

"Οι #ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ επιστρέφουμε και σας προσκαλούμε στα πρώτα γενέθλια του Μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ!
Απολογισμός, ανάλυση και αφορισμός του φαινομένου από τους: 
Κωνσταντίνο Μπογδάνο, Ανδρέα Παπαδόπουλο & Πέτρο Τατσόπουλο με συντονιστή τον Θανάση Χειμωνά.
Μια ανοιχτή συζήτηση για τις 2+1 εκλογικές νίκες του ΣΥΡΙΖΑ και τα 1+1 μνημόνια"

ΠΕΜΠΤΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ και ώρα 21:00 στο Polis
Στοά του Βιβλίου- Πεσματζόγλου 5 Αθήνα



http://www.athensvoice.gr/politiki/1-hronos-mnimoniakos-syrizaoi-paraititheite



( ORESTIS)


ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Τα δάκρυα του Τσακ Νόρρις

Η ουσία του θεμελιώδους μας προβλήματος, από το οποίο πηγάζουν όλα τα άλλα, είναι ότι η παρανομία και η φαυλότητα δεν έχουν συνέπειες

Όταν στον πολιτισμένο κόσμο κάνουμε λόγο για βανδαλισμό, εννοούμε, συνήθως, σπασμένα παράθυρα, γκραφίτι σε τοίχους ή πινακίδες, γρατσουνιές σε αυτοκίνητα, σκάλισμα της «επίπλωσης» της πόλης (παγκάκια, αγάλματα κτλ). Οι νόμοι, φυσικά, προβλέπουν ποινές και για πυρπολημένα οχήματα, αλλά τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ σπάνιες και δεν τιμωρούνται ως πταίσματα· τιμωρούνται ως κακουργήματα. Είμαι πεπεισμένη ότι για τους περισσότερους Έλληνες ο πολιτισμένος κόσμος δεν είναι ούτε διοικητικό, ούτε νομικό πρότυπο· η εικόνα μας για τις δυτικές κοινωνίες έχει παραμορφωθεί από τη στενοκεφαλιά μας κι από την προπαγάνδα που έχει κατασκευάσει τον σημερινό Έλληνα. Παρ' όλ' αυτά, θα επιμείνω στη χρησιμότητα του παραδείγματος.

Σε όλες τις χώρες υπάρχουν ψυχασθενείς με βίαιες παρορμήσεις, καθώς και άτομα και ομάδες χωρίς πολιτική αγωγή. Οι Ταλιμπάν και το ISIS καταστρέφουν με μανία την πολιτιστική κληρονομιά της Μέσης Ανατολής· σε αμερικανικές διαδηλώσεις σημειώνονται λεηλασίες· στη Γαλλία, οι λεγόμενοι casseurs κάνουν αυτό που λέει η λέξη: σπάνε. Η παιδεία δεν μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα συμπεριφοράς. Η ανομοιότητά μας από τις άλλες χώρες δεν είναι μόνο ότι έχουμε συνηθίσει στις πράξεις βανδαλισμού (τις περισσότερες από τις οποίες δεν αναγνωρίζουμε καν) αλλά και ότι, ακόμα κι αν δεν τις δικαιολογούμε σίγουρα τις αφήνουμε ατιμώρητες. Η δικαιολόγηση είναι, για μια ακόμη φορά, μονομερής σχετικά με την πολιτική του βανδαλισμού: μια σβάστικα σε τοίχο θεωρείται βανδαλισμός, ένα σφυροδρέπανο δεν θεωρείται· ένα ρατσιστικό σύνθημα με σπρέι θεωρείται βανδαλισμός, ένα επαναστατικό δεν θεωρείται.

Αλλά ο βανδαλισμός δεν είναι πολιτική ακόμα κι όταν ισχυρίζεται ότι είναι πολιτική. Ο βανδαλισμός είναι προσβολή στην ποιότητα ζωής, κλοπή εις βάρος ατόμων ή και ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου -η καταστροφή της ατομικής ή δημόσιας περιουσίας μεταφράζεται σε υλική ζημία- και παραβίαση νόμων του «κοινού ποινικού δικαίου» όπως συνηθίζουμε να λέμε. Και συνηθίζουμε να το λέμε επειδή στην Ελλάδα μια ληστεία τράπεζας από τρομοκρατική οργάνωση δεν παρουσιάζεται ως πράξη του «κοινού ποινικού δικαίου» ― αναρωτιέμαι γιατί. Ή μάλλον δεν αναρωτιέμαι· αφού το ΚΚΕ και άλλοι λυμεώνες τοποθετούν, ατιμώρητα, πανό στην Ακρόπολη, όλα μπορούν να συμβούν: ζωολογικοί κήποι μπορούν να ανοίξουν και τα άγρια θηρία να περιφέρονται στους δρόμους· φράγματα μπορούν να σπάσουν ελευθερώνοντας τα ορμητικά νερά. Κι εμείς, πολίτες και κρατικά όργανα, περιμένουμε να στρώσουν τα πράγματα από μόνα τους. Σαν τη θεραπεία με τα δάκρυα του Τσακ Νόρρις: τα δάκρυα του Τσακ Νόρρις θεραπεύουν τον καρκίνο, αλλά, τι κρίμα, ο Τσακ Νόρρις δεν κλαίει ποτέ.

Συχνά, ο βανδαλισμός συνοδεύεται από διαρρήξεις, εκφοβισμό, διατάραξη της ειρήνης και βία εναντίον προσώπων. Στη χώρα μας, η κλιμάκωση από τον βανδαλισμό στην τρομοκρατία μοιάζει αυτόματη: συμμορίες καταστρέφουν οχήματα δημόσιας μεταφοράς· καταλαμβάνουν ολόκληρες συνοικίες επιβάλλοντας τον δικό τους νόμο και χρησιμοποιώντας τα δικά τους όπλα (μολότοφ, μαχαίρια, ρόπαλα). Αντιθέτως, στη Βρετανία (για παράδειγμα), ο εμπρησμός οχημάτων -όταν εκτίθεται σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή, όταν δηλαδή υπάρχουν επιβάτες- τιμωρείται από 20 χρόνια φυλάκιση μέχρι ισόβια. Στην ποινή προστίθεται, ευλόγως, η αντικατάσταση του οχήματος. Aν εφαρμοζόταν παρόμοιος νόμος στην Ελλάδα τα ανόητα «παιδιά»-εξολοθρευτές θα όφειλαν στο κράτος 500.000 ευρώ τη φορά, χώρια τα πρόστιμα και την ποινή φυλάκισης.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι θεμελιώδες: δεν αναγνωρίζουμε την ιδιωτική και δημόσια περιουσία, ούτε γενικότερα τους κανόνες της πολιτικής κοινωνίας. Σύμφωνα με τον νόμο απαγορεύεται ακόμα και η ανάρτηση πανό σε δημόσιο χώρο, απαγορεύεται η τοιχοκόλληση, απαγορεύεται η κατάληψη πεζοδρομίων από κατασκευές καφενείων και τραπεζοκαθίσματα. Απαγορεύεται η «παραμέληση» περιουσίας: οι πολίτες υποχρεούνται να μην ασχημαίνουν τον δημόσιο χώρο με οικήματα, κήπους, αυλές, κτίσματα που είτε δεν ευθυγραμμίζονται με τους κανόνες της πολεοδομίας, είτε ενέχουν κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια και υγεία. Τίποτα απ' όλα αυτές τις υποτιθέμενες λεπτομέρειες δεν παίρνουμε υπόψη - η παραβατικότητα έχει αποκτήσει τερατώδεις διαστάσεις.

Στο φαινόμενο των Εξαρχείων και της βίας των συμμοριών δεν χρειάζεται επιείκεια και «κατανόηση»· χρειάζεται αποτελεσματική δράση της αστυνομίας και του δικαστικού σώματος καθώς και συνεργασία των πολιτών που επιδεικνύουν νοσηρή απάθεια. Οι δράστες -εμπρηστές και καταστροφείς κάθε είδους- οφείλουν εκατομμύρια στο κράτος και σε ιδιώτες· εξάλλου, η φυλάκιση είναι το έσχατο μέτρο αποτροπής εγκληματικών πράξεων.

Η αλλαγή προσανατολισμού δεν είναι εύκολη. Έχει δημιουργηθεί μια σκληρή νοοτροπία που διαχέεται στους δικηγορικούς κύκλους όπου ανθεί ο συνήγορος-ακτιβιστής ο οποίος δήθεν προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην Ελλάδα ο εμπρησμός και ο εκφοβισμός, η αυτοδικία και η επιβολή της ασχήμιας θεωρούνται ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν θεωρείται, απ' ό,τι φαίνεται, η ασφάλεια, η ακεραιότητα, η κοινωνική ειρήνη, η ιδιωτική και δημόσια περιουσία, η ευταξία, η καθαριότητα.

Επιστρέφοντας στις «άλλες» χώρες, σημειώνω ότι ο εμπρησμός κάδου σκουπιδιών στη Βρετανία επισύρει πρόστιμο 5.000 λιρών και φυλάκιση τριών μηνών. Στις ΗΠΑ, προστίθεται κοινοτική εργασία, κατά προτίμηση στον τομέα όπου διαπράχθηκε το έγκλημα: στην περίπτωση των κάδων ο δράστης υποχρεούται να υπηρετήσει στον καθαρισμό των δρόμων· στην περίπτωση των τρόλεϊ (ανήκουστο στις ΗΠΑ) στον καθαρισμό των οχημάτων δημοσίων μεταφορών. Έχουν καταγραφεί ποινές διάρκειας 14 ετών για βανδαλισμούς σε θρησκευτικούς χώρους, ενώ σε χώρους δημόσιας ασφάλειας όπως ναυπηγεία και αεροδρόμια έχουν καταγραφεί ποινές ισόβιας κάθειρξης.

Η ουσία του θεμελιώδους μας προβλήματος, από το οποίο πηγάζουν όλα τα άλλα, είναι ότι η παρανομία και η φαυλότητα δεν έχουν συνέπειες. Καμιά φορά, βρίσκουμε κάποιον που «φταίει», τον δείχνουμε με το δάχτυλο, τον διασύρουμε και τον τιμωρούμε· αλλά οι πιθανότητες ευνοούν τον εγκληματία, δεν ευνοούν τον πολίτη που διασχίζει την πλατεία Εξαρχείων για να πάει στη δουλειά του κι εκείνον που περιμένει ανυποψίαστος το τρόλεϊ Στουρνάρη και Πατησίων. Όσο για τη λύση, μολονότι μας διαβεβαιώνουν ότι δεν πρέπει να περιμένουμε θαύματα, παραμένει μαγική σαν τα δάκρυα του Τσακ Νόρρις.

http://www.athensvoice.gr/politiki/ta-dakrya-toy-tsak-norris



( ORESTIS)


ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΓΛΙΤΣΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ;;;

Από τον Τραμπ στον Πολάκη


Θυμάται κανείς την εποχή που οι πολιτικοί κατηγορούνταν για ξύλινη γλώσσα; Ναι, εάν ασχολείται με την πολιτική προϊστορία. Γιατί σήμερα είναι πιο εύκολο να πετύχεις Εσκιμώο στην έρημο παρά πολιτικό να χρησιμοποιεί εκείνον τον επεξεργασμένο και δύσκαμπτο λόγο των περασμένων δεκαετιών, να τυλίγει ένα ψέμα με ένα αμπαλάζ γλωσσικής καλλιέπειας. Σήμερα το ψέμα πετάγεται στη μούρη με τη μορφή συνθήματος. Με τον ίδιο τρόπο εκτοξεύεται από πολιτικά χείλη η παραδοξολογία, η προσβολή, η παντελώς ανυπόστατη υπόσχεση, οτιδήποτε υπακούει στους κανόνες της αγοράς της αγανάκτησης.

Μόνο εδώ; Είναι μόνο Πολάκης, ο Καμμένος και όλοι εκείνοι που κάποτε έβλεπες μόνο στη ζώνη του τηλεοπτικού λυκόφωτος; Οχι, πλέον μιλάμε για παγκόσμιο φαινόμενο. Ο Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία έκανε πολιτική καριέρα με τo vaffanculo. Αυτό το «άντε γαμηθείτε» που απηύθυνε με την πατίνα του σατιρικού κωμικού στο πολιτικό σύστημα ήταν η φτηνή μάρκα που πέταξε πάνω στο τραπέζι της οργής των ψηφοφόρων. Δεν ρίσκαρε στην τσόχα της πολιτικής, ήταν σαν να έκλεβε εκκλησία. Και σήμερα κοντεύει να κυβερνήσει.

Αυτή την τεκτονική αλλαγή στο πολιτικό λεξιλόγιο εξετάζει ο Μαρκ Τόμσον, πρώην επικεφαλής του BBC και σήμερα διευθύνων σύμβουλος του ομίλου των New York Times, στο βιβλίο «Enough Said». Παρουσιάζοντας πριν από μερικές ημέρες το έργο του στη Νέα Υόρκη, εξήγησε στο κοινό ποιο ήταν το κομβικό σημείο του δημοψηφίσματος για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ: ήταν η στιγμή που ο επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Brexit Μαρκ Γκόουβ είπε ότι «ο βρετανικός λαός έχει βαρεθεί τους ειδικούς».

Είναι αυτή η αποθέωση της άγνοιας που κινεί σήμερα τα νήματα της προεκλογικής κούρσας και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, ο Τραμπ έδωσε στο φαινόμενο τη διατλαντική διάσταση που του έλειπε. Κι αυτός που το τράβηξε στα άκρα όσο κανένας άλλος πριν. Εντάξει, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υποτίθεται ότι ήταν πάντα το «stupid party», με τους διανοούμενους υποτίθεται ότι δεν τα πήγαινε ποτέ καλά. Ηταν το κόμμα που έκανε πρόεδρο τον Τζορτζ Μπους - τον άνθρωπο που σε μια στιγμή η οποία μπορεί να ερμηνευτεί και ως κρίση αυτογνωσίας είχε δώσει συγχαρητήρια στους αριστούχους ενός σχολείου καλώντας παράλληλα τους σκράπες να παρηγορηθούν με τη σκέψη ότι μια μέρα μπορεί να γίνουν πρόεδροι των ΗΠΑ.

Ο Τραμπ όμως είναι ένα φαινόμενο μέσα στο φαινόμενο. Μια κινούμενη βόμβα ακατασχεσιολογίας, κλινικού ναρκισσισμού, ασχετοσύνης, σύγχυσης. Και διαπιστωμένων ψεμάτων: σύμφωνα με το PolitiFact, τα μισά απ' όσα λέει ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών είναι καραμπινάτα ψέματα έναντι μόλις 13% της Χίλαρι Κλίντον. Οι πολιτικοί έλεγαν πάντα ψέματα. Αλλά η διαφορά είναι εμφανής. Σήμερα όχι μόνο κανένας δεν σου ζητάει να αποδείξεις ότι αυτό που λες δεν είναι αλήθεια, αλλά δεν αμφισβητεί καν το ψέμα σου. Συνέβη στο NBC την περασμένη εβδομάδα. Ο Τραμπ αράδιαζε τα συνήθη του ψέματα, ο συντονιστής του προγράμματος Ματ Λάουερ απλώς τον κοίταζε. Κι ο Νίκολας Κριστόφ στους New York Times εξεγείρεται: εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε χρέος να επισημαίνουμε στους αναγνώστες μας πότε ψεύδεται ένας υποψήφιος. Ειδικά όταν είναι υποψήφιος.

Στην Ελλάδα όσοι εξήγησαν ότι είναι καραμπινάτο ψέμα να λες πως θα καταργήσεις το Μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο κατηγορήθηκαν ως γερμανοτσολιάδες, Κουίσλινγκ, πέμπτη φάλαγγα των δανειστών, υπηρέτες της τρόικας

Ο αρθρογράφος των ΝΥΤ αναρωτιέται εάν η δημοσιογραφική πίστη στον κανόνα των ίσων αποστάσεων κάνει στην ουσία έναν υποψήφιο σαν τον Τραμπ να φαίνεται κανονικός, εάν το ψέμα αλλά και η ακραία αμετροέπεια θεωρούνται πλέον μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Με άλλα λόγια, είναι OK να λες στους πολιτικούς σου αντιπάλους ότι είναι σκυμμένοι στα τέσσερα; Είναι νορμάλ να υποστηρίζεις ότι ο Πούτιν είναι καλύτερος πρόεδρος από τον Ομπάμα, να λες δηλαδή κάτι που μόλις πριν από τέσσερα χρόνια θα στοίχιζε σε έναν υποψήφιο πρόεδρο την ίδια του την υποψηφιότητα;

Θα δυσκολευόταν να μην συμφωνήσει κανείς με τον αμερικανό δημοσιογράφο. Αλλά είναι αδύνατον να μην πάει το μυαλό του στους έλληνες δημοσιογράφους που εκτέλεσαν το «κριστοφικό χρέος». Οσοι εξήγησαν ότι είναι καραμπινάτο ψέμα να λες πως θα καταργήσεις το Μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο κατηγορήθηκαν ως γερμανοτσολιάδες, Κουίσλινγκ, πέμπτη φάλαγγα των δανειστών, υπηρέτες της τρόικας. Αλλους τους τραβούσαν στο πειθαρχικό της Ενωσης Συντακτών για παράβαση των κανόνων της δεοντολογίας.

Ο φανατισμός και η «μαγκιά» του Μπέπε Γκρίλο

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο Fox Channel και στο Breitbart, τον ιστότοπο που ξεπερνά σε υπερσυντηρητικό φανατισμό ακόμη και τους σχολιαστές του Fox, για να καταλάβει από τι κινδυνεύει ο Κριστόφ και πώς μπορεί να μετατραπεί η Αμερική σε ένα αμέρικαν μπαρ που θα θυμίζει Ελλάδα. Είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο, ο φανατισμός, που ξέφυγε από την εξίσωση του Κριστόφ και ενδεχομένως και από πολλούς έλληνες συναδέλφους του. Με άλλα λόγια, τι κάνεις όταν επισημαίνεις το ψέμα, την παραδοξολογία, την προσβολή, την ασχετοσύνη και ο πολιτικός, δηλαδή η εξουσία, σε χαρακτηρίζει «υπηρέτη του αφεντικού σου», «βοθροκάναλο», «λιβανιστήρι», «θεραπαινίδα της διαπλοκής», «παπαγαλάκι της αργυρώνητης δημοσιογραφίας»;  Πώς αντιδράς όταν πέφτει όλη αυτή η γλίτσα πάνω σου;

Οταν μια δημοσιογράφος της Repubblica εξέθεσε στους αναγνώστες της εφημερίδας της μια σειρά ψέματα του Γκρίλο εκείνος ζήτησε από τους οπαδούς του να γράψουν στο μπλογκ του τι θα της έκαναν εάν την είχαν στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Μπορεί να φανταστεί κανείς τον οχετό που ακολούθησε. Και τρέμει στην ιδέα πόσοι πολλοί είναι πλέον οι πολιτικοί που θα μπορούσαν να ζητήσουν από τους οπαδούς τους κάτι αντίστοιχο.


http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/prosvoles-kai-psemata-sto-dromo-gia-tin-eksousia-44341229433



( ORESTIS)