ΜΗΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΤΕ...


Ο δαίμονας του Αγίου

Ο δαίμονας του Αγίου

Ψάχνω εδώ και καιρό να δαιμονοποιήσω κάτι.

Δεν μου΄ρχεται κάτι εύκολο, οπότε σκέφτομαι να πιάσω αυτό που δαιμονοποιείτε όλοι οι υπόλοιποι.

Τον έρωτα.

Έρχεται κι η γιορτή - που τζιζ κακά μην πούμε το όνομα της και μας κακοχαρακτηρίσουν - οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.

Προσωπικά δεν με ενοχλεί τίποτα που γίνεται αληθινά.

Τίποτα από αυτά που ο άλλος δεν επιλέγει να κάνει, αλλά νιώθει να κάνει.

Τίποτα που τον κάνει να χαίρεται, να εκφράζεται, να ικανοποιείται.

Και στο τέλος, ποιοι είστε όλοι εσείς, εμείς, κάποιοι, που μπαίνουν σε διαδικασία κριτικής για κάτι που δεν τους αφορά;

Υποτίθεται ότι όταν κάτι δεν σε αφορά, δεν ασχολείσαι.

Ή μήπως τελικά ασχολείσαι γιατί σε αφορά περισσότερο απ΄όσο θέλεις να παραδεχτείς;

Aυτοχαστουκιστείτε λοιπόν πρώτα και μετά ελάτε να ξαναρίξουμε τα ζάρια να δούμε τι αποτέλεσμα θα φέρουν.

Ήρθαν εξάρες.

Αν δεν έχετε ερωτευτεί λυπάμαι πολύ. Εύχομαι να σας συμβεί πολύ σύντομα για να καταλάβετε τι αξίζει πραγματικά σ' αυτή τη ζωή.

Αν έχετε ερωτευτεί και το έχετε συνειδητά ξεχάσει, λυπάμαι περισσότερο. Το να μην έχεις ζήσει κάτι και να μην το καταλαβαίνεις συγχωρείται.

Το να το έχεις ζήσει και να μην του δείχνεις τον απαραίτητο σεβασμό, σε κάνει απλώς ασεβή στα μεγάλα και σημαντικά αυτής της ζωής.

Σεβαστείτε λοιπόν τον τρόπο έκφρασης του καθενός και αφήστε τα σχόλια και τις κοροϊδίες για αυτούς που πραγματικά τις αξίζουν.

Αφήστε αυτούς που νιώθουν ότι γιορτάζουν επειδή είναι πραγματικά ερωτευμένοι και ασχοληθείτε με όλους αυτούς που πιστεύουν ότι ένα ρομαντικό δείπνο υπό το φως των κεριών, ένα βελούδινο κουτάκι με κόσμημα και μια αγορασμένη ανθοδέσμη , είναι η έκφραση του έρωτα. Μακάριοι οι πτωχοί τω συναίσθημα.

Μην μπλεχτείτε με τους έφηβους που ανακαλύπτουν τον κόσμο. Αυτοί έχουν δικαίωμα να κάνουν όποια βλακεία θέλουν. Αφήστε τους να την κάνουν.

Μην κοροϊδεύετε αυτούς που έπεσαν κάποια στιγμή στα πατώματα , έπνιξαν τον καημό τους σε κάτι ποτήρια τσίπουρου ή κλείστηκαν μέσα σε τέσσερις τοίχους με την προσδοκία να πέσουν να τους πλακώσουν.

Μην κοροϊδεύετε αυτούς που ανθίζουν και γίνονται όμορφοι γιατί δεν είναι μόνοι τους σ αυτούς τους δρόμους που περπατάς χωρίς να τους καταλαβαίνεις και χωρίς να κουράζεσαι.

Μην κοροϊδεύετε αυτούς που ζουν αυτό που νιώθουν στο έπακρο χωρίς να ντρέπονται να το πουν, ίσως και να το φωνάξουν σε κάποιες περιπτώσεις, γιατί είναι πιο γενναίοι και πιο ατρόμητοι από σας.

Ας ξαναρίξουμε τα ζάρια.

Άσσος-διπλό.

Να κοροϊδεύετε όσο θέλετε - και εγώ μαζί σας για υποστήριξη - όλους αυτούς που υποτίθεται ότι βρίσκονται μαζί γιατί ερωτεύτηκαν, γιατί αγαπήθηκαν, ενώ ο κοινός παρανομαστής πίσω απ όλο αυτό που πλασάρουν είναι η ανάγκη, ο φόβος, η έλλειψη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης, τα παγωμένα πόδια, το «τι θα βρω άμα φύγω», ένα «ναι αλλά μαγειρεύει καλά», κάτι φουσκωμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί, ο περίγυρος, οι φίλοι που δεν θα καταλάβουν, οι συγγενείς που θα πέσουν να τους φάνε, το σπίτι που θα πρέπει να αφήσουν, τα ταξίδια που δεν θα ξαναπάνε, τα μοναχικά Χριστούγεννα και οι διακοπές χωρίς παρέα, μια άψογα οργανωμένη σεξουαλική συνεύρεση που καταλήγει σε φιάσκο με εικόνες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, και τέλος τα παιδιά - τα ίδια παιδιά που ζουν καλά μόνο όταν υπάρχει αγάπη - αλλά με κάποιο τρόπο δεν τους ενοχλεί καθόλου που δεν θα την βιώσουν όπως πρέπει.

Να κοροϊδεύετε τα δείπνα χωρίς μπλεγμένα πόδια, τα ποτά που πίνονται μονορούφι, τις δήθεν αγκαλιασμένες φωτογραφίες με φόντο μαγικούς προορισμούς που μόλις τελειώσει ο ήχος του κλικ, ξεχνιούνται σαν να χεις πάρει χάπι για επιλεκτική απώλεια μνήμης.

Να κοροϊδεύετε τα κρυφά μηνύματα με τον ήχο του κινητού χαμηλωμένο, τα πεντάλεπτα κρυφά ραντεβού στις πλατείες, τα ασφυκτικά γεμάτα ξενοδοχεία από ζευγάρια που κάνουν έρωτα χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει. Αν ήξεραν ότι κάνουν απλώς σεξ, θα τους συγχωρούσα.

Να κοροϊδεύετε αυτούς που κοροϊδεύουν.

Αυτούς που δεν έχουν συναίσθηση του εγκλήματος.

Αυτούς που θα βρουν την κοροϊδία μπροστά τους και που όταν γυρίσει και τους κοιτάξει κατάματα, ίσως ντραπούν και σκύψουν το κεφάλι.

Υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να τα πιάνουμε στο στόμα μας. Που είναι δυσκολονόητα και ιερά.

Που αξίζουν να προσεύχεσαι και να ανάβεις λαμπάδα όταν σου συμβαίνουν.

Βρείτε τα ή θυμηθείτε τα.

Και μετά ξανασυζητάμε για τους δαίμονες.

 

Facebook: Dimitra Kafromani


http://www.o-klooun.com/philosophy/o-daimonas-tou-agiou



(ORESTIS)


Η ΛΑΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΩΣ ΑΓΩΓΟΣ ΥΠΟΝΟΜΟΥ

https://www.youtube.com/watch?v=te68r3tX444



(ORESTIS)


ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΒΙΒΛΙΑ- ΧΑΡΤΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΛΕΞΕΙΣ


Ύμνος στη Λογοτεχνία: Ένα ποτάμι από βιβλία στους δρόμους του Τορόντο (video)


Ύμνος στη Λογοτεχνία: Ένα ποτάμι από βιβλία στους δρόμους του Τορόντο (video)

Ο δημόσιος χώρος, ακόμα και σε πόλεις με ανοιχτούς χώρους αρκετά φιλικούς προς τους πολίτες, κυριαρχείται από τους φρενήρεις ρυθμούς της κίνησης των αυτοκινήτων, από τη ρύπανση και διαφόρων ειδών θορύβους.

Η ομάδα των Ισπανών καλλιτεχνών Luzinterrupts, γνωστή για τις δημόσιες δράσεις που πραγματοποιεί σε αρκετές πόλεις σε όλο τον κόσμο, θέλησε να διακόψει, για λίγο, αυτή τη μονότονη αλληλουχία στη νυχτερινή ζωή της πόλης του Τορόντο με μια εντυπωσιακή εγκατάσταση.

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto31.jpg

Οι καλλιτέχνες της ομάδας κατάφεραν να καλύψουν έναν κεντρικό δρόμο της πόλης με 10.000 βιβλία και να τα φωτίσουν με ειδικό, υποβλητικό φωτισμό.

 ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto91.jpg

Η δράση με τίτλο "Literature vs.Traffic" ήταν ένας ύμνος στην ανάγνωση, σε μια πνευματική διαδικασία που μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να βοηθήσει κάποιους να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους στο σύγχρονο κόσμο.

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto11.jpg

Το έργο των Luzinterrupts απαιτούσε τη συμμετοχή του κόσμου, αφού οι περαστικοί μπορούσαν να περιηγηθούν μέσα στην εγκατάσταση με τα βιβλία, να τα ξεφυλλίσουν, να τα διαβάσουν επί τόπου ή να τα πάρουν στο σπίτι τους.

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto71.jpg

Κάποιοι από εκείνους που συμμετείχαν στη δράση ανακάλυψαν, μάλιστα, και ορισμένα σπάνια βιβλία, ενώ αρκετοί άρχισαν να διαβάζουν και να βυθίζονται, απορροφημένοι στη μέση του δρόμου, σε αυτή την τεράστια, χάρτινη θάλασσα από λέξεις.

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto01.jpg

Μέσα σε 10 ώρες τα περισσότερα βιβλία είχαν εξαφανιστεί από το δρόμο, ενώ όσα έμειναν εκεί μέχρι το πρωί συγκεντρώθηκαν από τις υπηρεσίες του δήμου της πόλης για να δωριστούν.

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto41.jpg

luzinterrupts.jpg

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto.jpg

«Με αυτή τη συμβολική δράση», σημειώνουν οι καλλιτέχνες, «θέλαμε να δείξουμε τη δύναμη της λογοτεχνίας που μπορεί να καταλάβει τους δρόμους και να κατακτήσει το δημόσιο χώρο, και να προσφέρουμε, για λίγη ώρα, την ελευθερία στους πολίτες να περπατήσουν σε έναν δρόμο χωρίς κίνηση και να υποκύψουν στη σαγήνη του γραπτού λόγου».

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto1.jpg

 ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto433.jpg

ena-potami-apo-vivlia-stous-dromous-tou-toronto100.jpg

toronto-vivlia0.jpg

toronto-vivlia-melbourne.jpeg

toronto-vivlia1.jpg

toronto-vivlia5.jpg

toronto-vivlia.jpg

toronto-vivlia12.jpg

toronto-vivlia9.jpeg

toronto-vivlia37.jpg

https://vimeo.com/188316117



( ORESTIS)


ΜΑΕΣΤΡΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ...ΤΟ " ΜΑΕΣΤΡΟΙ " ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΝΤΕΣ...

Ομάδα Αλήθειας


Είχαν ήδη έτοιμα τα στατιστικά από τις ερωτήσεις πολιτών πριν καν ανοίξει το site του Φλαμπουράρη

Δείτε το έγγραφο που αποκαλύπτει η Ομάδα Αλήθειας
alt

Μόλις χθες ανακοινώθηκε ότι ο Υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης δημιούργησε ιστοσελίδα για την καθημερινότητα των πολιτών.

Το site είναι ήδη προσβάσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.kathimerinotita.gov.gr/

Φαίνεται όμως ότι πριν καν ακόμα αρχίσαν να αποστέλλουν οι πολίτες τις ερωτήσεις τους, οι διαχειριστές του site είχαν ήδη έτοιμα τα στατιστικά στοιχεία του πρώτου διμήνου του 2017. Σε αυτά περιλαμβάνονται ακόμα και πόσα από τα αιτήματα επιλύθηκαν!

Κάνοντας μία αναζήτηση στα ανεβασμένα αρχεία του site, τα οποία είναι προσβάσιμα σε όλους στη διεύθυνση http://www.kathimerinotita.gov.gr/wp-content/uploads/ πέσαμε πάνω σε αυτό το αρχείο.

Φυσικά σε περίπτωση που το κατεβάσουν μετά τη δημοσίευση από την Ομάδα Αλήθειας, κρατήσαμε το αντίστοιχo screenshot και ένα αντίγραφο του αρχείου εδώ.

alt

 

Η ομάδα του Υπουργού Επικρατείας λοιπόν έχει ήδη έτοιμα τα στατιστικά για τους πρώτους 2 μήνες του 2017, με τη διαφορά ότι το site βγήκε μόλις πριν λίγες μέρες στο αέρα!

 

Βλέπουμε σε αυτό τις κυριότερες ομάδες που υπέβαλαν παρατηρήσεις

alt

Τη γεωγραφική κατανομή των ομάδων

alt

Τα θέματα που απασχόλησαν τον πολίτη

alt

Έχουν ακόμα και τις κυριότερες κατηγορίες αιτημάτων και πόσα από αυτά έχουν επιλύσει!

Βλέπουμε για παράδειγμα ότι έχουν ήδη επιλύσει 70.456 αιτήματα συντόμευσης διαδικασιών!

alt

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η ημερομηνία δημιουργίας του αρχείου. Πατώντας στις ιδιότητες φαίνεται πως το αρχείο δημιουργήθηκε στις 10/1/2017

alt

Και αυτό είναι το δελτίο τύπου του Αλέκου Φλαμπουράρη και το sms που έστειλαν με ημερομηνία 9/2/2017.

Επίλυση προβλημάτων, αξιολόγηση, ομαδοποίηση και επεξεργασία αναφέρει ο Υπουργός. Στοιχεία που βλέπουμε και στο πιο πάνω έγγραφο που είχαν ήδη έτοιμο.

alt

alt

 https://omadaalithias.gr/politiki/eihan-idi-etoima-ta-statistika-apo-tis-erotiseis-politon-prin-kan-anoixei-site-toy



(ORESTIS)


ΜΟΥΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ...


«Μαζέψτε τα και φύγετε!» - Το βραχύβιο φιάσκο των Συμβουλίων Ιδρύματος στα ΑΕΙ

Στην όπερα «Μπορίς Γκοντουνόφ» του Μουσσόργκσκυ υπάρχει ένας συμβολικός ρόλος, αυτός του λεγόμενου «αγαθού ηλίθιου», που μοιρολογεί για το πεπρωμένο της πατρίδας του, της Ρωσίας, εν είδει αρχαιοελληνικού χορού, καθώς παρακολουθεί τις εξελίξεις που οδηγούν την χώρα του στον γκρεμό. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ως μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος (ΣΙ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), υπήρξα μάρτυρας καταστάσεων που με ταύτισαν με τον «αγαθό ηλίθιο» του Μουσσόργκσκυ. Τούτο το άρθρο είναι το μοιρολόι μου για το μέλλον της πατρίδας μου μέσα από τον φακό της εκπαίδευσης στα ΑΕΙ.

Αν και γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα (όπου και αποφοίτησα από το ΕΜΠ), έζησα και εργάστηκα στο εξωτερικό (κυρίως στις ΗΠΑ), χωρίς όμως να διακόψω τη στενή επαφή μου με τις εξελίξεις στην χώρα μας. Ιδίως με τα ελληνικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα η επαφή μου ήταν συνεχής, στενή και ζωντανή. Έτσι, γνώριζα και βίωνα την κατρακύλα και το χάλι των ΑΕΙ. Κυριολεκτικά πενθούσα, και συνάμα οργιζόμουν, όταν έβλεπα την ανείπωτη αποσύνθεση των ναών της γνώσης και έρευνας της χώρας. Η διαστροφή των εννοιών της δημοκρατίας και του ρόλου των σχολείων και πανεπιστημίων, οι καταλήψεις, η άνοδος της αλητείας σε ηγετικές θέσεις, η παραφθορά της εκπαιδευτικής διαδικασίας, το μουντζούρωμα κάθε τετραγωνικού μέτρου λευκού τοίχου, οι ύβρεις, οι προπηλακισμοί των καθηγητών, η απαξίωση του διδακτικού και ερευνητικού έργου, μου ήσαν γνωστά και με έκαναν να θέλω να κλάψω. Όταν λοιπόν ψηφίστηκε ο νόμος 4009 το 2011, που σηματοδότησε μια συγκλονιστική στροφή της πορείας της Ανώτατης Παιδείας στην χώρα προς τον εκσυγχρονισμό, ήμουν από τους πρώτους που όχι μόνο επιδοκίμασαν και ζητωκραύγασαν, αλλά και που αναζήτησαν ενεργό συμμετοχή για να επιταχύνουν την απαγκίστρωση και απεγκλωβισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, δηλαδή του πιο σημαντικού πυλώνα στήριξης της χώρας, από τον δρόμο προς την αποτελμάτωση και τον μαρασμό. Σχεδόν παντού ο νόμος χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό. Εκτός βέβαια από όσους έβλεπαν ότι τα περιθώρια ασυδοσίας στένευαν. Σε αυτούς κατατάσσονται οι πρυτάνεις, οι φοιτητοπατέρες, οι συνδικαλιστές και τα κόμματα της Αριστεράς που στεγάζουν τους περισσότερους από αυτούς. Αλλά, και αυτό είναι το πιο επώδυνο, και από μερικούς άλλους που υποκριτικά και σιωπηλά εξύφαιναν την υπονόμευσή του.

Ο νόμος 4009, γνωστός σαν «νόμος Διαμαντοπούλου», επειδή ψηφίστηκε επί υπουργίας της και επειδή η ίδια πάλεψε σκληρά για να επιτύχει την ψήφισή του, περιείχε πληθώρα αλλαγών και βελτιώσεων στην Ανώτατη Παιδεία. Επρόκειτο όμως για αποτέλεσμα εντατικής και μακράς εργασίας πολλών αξιόλογων ανθρώπων. Η συζήτηση είχε αρχίσει επί υπουργίας Μαριέττας Γιαννάκου με σημαντική συμβολή του καθηγητή Θάνου Βερέμη και ολοκληρώθηκε με την τιτάνια προσπάθεια του επίσης καθηγητή Βασίλη Παπάζογλου, του οποίου η προσφορά είχε αναγνωρισθεί και πριν από τον πρόωρο θάνατό του.

Ο νόμος αυτός περιείχε διατάξεις που θεράπευαν τις περισσότερες παθογένειες της λειτουργίας των ΑΕΙ. Έλυνε το πρόβλημα των αιωνίων φοιτητών, το πρόβλημα της κατάχρησης και αλλοίωσης της έννοιας του ασύλου, το πρόβλημα της εκλογής των διοικητικών αρχών, το πρόβλημα της ελεύθερης εξωστρέφειας των Πανεπιστημίων, διευκόλυνε την εύρεση εξωτερικών πόρων και χορηγιών, εισήγαγε δυνατότητες δομικής αναμόρφωσης, και έθετε τις βάσεις για αξιολόγηση σε κάθε πτυχή της λειτουργίας των Ιδρυμάτων. Με λίγα λόγια αποτελούσε τεράστιο και καλοσχεδιασμένο βήμα εκσυγχρονισμού της Ανώτατης Παιδείας στην χώρα. Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο του νόμου ήταν και η θέσπιση του θεσμού του Συμβουλίου Ιδρύματος (ΣΙ). Το ΣΙ δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εποπτικό και ελεγκτικό όργανο όμοια του οποίου υπάρχουν σε όλα τα Πανεπιστήμια, αλλά και άλλους οργανισμούς, απανταχού της γης, και ο σκοπός του είναι να διασφαλίζει την υπεύθυνη άσκηση των καθηκόντων της Διοίκησης, να χαράσσει στρατηγικό σχεδιασμό, να ανευρίσκει πόρους, και να αποτελεί έναν ανεξάρτητο κρίκο στην διασύνδεση του Ιδρύματος με την Πολιτεία και την Κοινωνία. Στις αγγλοσαξονικές χώρες ο θεσμός αυτός είναι γνωστός σαν Board of Trustees, Board of Regents ή Board of Visitors. Έχει δε πολύ περισσότερη ισχύ από αυτήν που προέβλεπε ο νόμος 4009. Αποτελείται συνήθως από διορισμένα μέλη (σχεδόν όλα εξωτερικά) και έχει την ευθύνη της επιλογής του Πρύτανη αλλά και την δυνατότητα της αποπομπής του. Το ΣΙ στην Ελλάδα αποτελούνταν από μίγμα εσωτερικών και εξωτερικών μελών, εκλεγμένων (όχι διορισμένων), και με έμμεσο μόνον ρόλο στην εκλογή τού Πρύτανη. Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται περί αποπομπής του Πρύτανη.

Στην αρχική μορφή του ο νόμος έδινε μεγαλύτερη ισχύ στα ΣΙ, παρόμοια με αυτήν που έχουν τα αντίστοιχα συμβούλια στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Όμως η λυσσαλέα αντίδραση του βαθέος πανεπιστημιακού κατεστημένου κατά την περίοδο διαβούλευσης για την τελική μορφή του νόμου πέτυχε να ψαλιδίσει πολλές από τις εξουσίες των Συμβουλίων. Στο ψαλίδισμα συναίνεσε και η ίδια η υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου, προκειμένου να αποσπάσει τη στήριξη της τότε αντιπολίτευσης της ΝΔ. Παρά ταύτα, η εισαγωγή του θεσμού ήταν τελικά μια επιτυχία χωρίς προηγούμενο. Ψηφίστηκε δε στην Βουλή από 255 εκ των 300 βουλευτών. Μόνο σε εορταστικές εκδηλώσεις άνευ νοήματος επιτυγχάνεται τέτοια πλειοψηφία στην Ελληνική Βουλή. Όπως τελικά αποδεδείχθηκε, σχεδόν κανένας βουλευτής δεν διάβασε τον νόμο. Απλά όλοι ευθυγραμμίστηκαν με την εντολή της ηγεσίας των κομμάτων τους να υπερψηφιστεί ο νόμος.

Πλήθος διακεκριμένων επιστημόνων, κυρίως Ελλήνων της αλλοδαπής, αλλά και ξένων ή εντοπίων, προσέτρεξαν να υποβάλουν υποψηφιότητα για να εκλεγούν μέλη αυτών των Συμβουλίων παρ' ότι ήσαν μη αμειβόμενα. Δεκαπέντε μέλη για κάθε ΣΙ, και ένα ΣΙ για κάθε ένα από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, σήμαινε πάνω από χίλια άτομα. Περίπου τα μισά από αυτά προβλεπόταν να είναι εξωτερικά μέλη, ήτοι μη ανήκοντα στα ΑΕΙ. Ο αριθμός των υποψηφίων ήταν υπερδιπλάσιος του αριθμού των θέσεων. Η «ερυθρομέλανη» αντίδραση στα Ιδρύματα προσπάθησε να ματαιώσει την διαδικασία εκλογής με τις γνωστές βίαιες μεθοδεύσεις της. Όμως η χρήση ηλεκτρονικής ψήφου ξεπέρασε τις δυνατότητες των «τσούρμων» που αντιδρούσαν (μόνο να κλέβουν ή να σκίζουν κάλπες ξέρουν) και έτσι η διαδικασία διεκπεραιώθηκε. Oι πανεπιστημιακοί μετείχαν ενθουσιωδώς: ΕΚΠΑ 79,3%, ΕΜΠ 65,5%, ΑΠΘ 75,4% κ.ο.κ., παρά την αποχή που κήρυξαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της αριστεράς, τις απειλές και τους τραμπουκισμούς, που έφτασαν να κατεβάζουν τους διακόπτες των servers ώστε να εμποδίσουν ακόμη και την ηλεκτρονική ψηφοφορία! Έτσι, ο Ιανουάριος του 2012 βρήκε όλα τα ΑΕΙ (αλλά και τα ΤΕΙ) της χώρας με Συμβούλια Ιδρύματος.

Υπέβαλα υποψηφιότητα και εκλέχτηκα εξωτερικό μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος (ΣΙ) του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ). Η θητεία μου άρχισε την 1.1.2012 και ήταν σχεδόν τετραετής. Έληγε στις 31.8.2016. Κατά την περίοδο αυτήν υπήρξα μάρτυρας μιας τραγικής, ή καλύτερα τραγικοκωμικής, διαδικασίας αποδόμησης του νόμου 4009 και των Συμβουλίων.

Το ξήλωμα άρχισε με τον διορισμό του Μπαμπινιώτη ως υπουργού Παιδείας ο οποίος διαδέχθηκε την Διαμαντοπούλου. Ακολούθησε ο Αρβανιτόπουλος (ΝΔ), ο οποίος επί περίπου δύο χρόνια έκανε ό,τι μπορούσε για να αποδυναμώσει τα Συμβούλια. Μετά ήρθε ο Λοβέρδος (ΠΑΣΟΚ), ο οποίος για ένα περίπου εξάμηνο απλά βρισκόταν στον υπουργικό θώκο χωρίς να έχει ιδέα ή ενδιαφέρον για τα γενόμενα στα ΑΕΙ. Ακολούθησε η λαίλαπα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με επικεφαλής τον Αριστείδη Μπαλτά (ατυχώς συμμαθητή μου από το Γυμνάσιο και παλαιό φίλο) που «ανακοίνωσε» την κατάργηση των ΣΙ και του όλου νόμου 4009, αλλά που δεν κατάφερε να την υλοποιήσει (όπως δεν κατάφερε και τίποτε άλλωστε) και που πέρασε την σκυτάλη της αποδόμησης στον αδιανόητο για υπουργό Παιδείας Φίλη, με την εξίσου αδιανόητη Σία Αναγνωστοπούλου να «προΐσταται» στον τομέα των ΑΕΙ.

Ο λόγος που δεν προχώρησαν στην εκπλήρωση της επαγγελίας τους να καταργήσουν τον νόμο και, ειδικά, τα Συμβούλια ήταν απλά ότι οι Ευρωπαίοι «επίτροποι» της χώρας δεν το ενέκριναν. Έτσι άρχισαν να μεταχειρίζονται κάθε λογής τεχνάσματα για την απαξίωση του θεσμού, με «ψαλιδίσματα» των αρμοδιοτήτων του και με παρωδίες διαβούλευσης (όπως αυτής του Διαλόγου περί Παιδείας που εμπιστεύτηκαν στον Γαβρόγλου). Καθώς ο χρόνος έτρεχε φθάσαμε στο τέλος της θητείας των ΣΙ οπότε έπρεπε να κινήσουν την διαδικασία εκλογής νέων Συμβουλίων. Αυτό βέβαια ήταν γι' αυτούς κάτι σαν το λιβάνι για τον διάολο. Οπότε τι σκαρφίστηκαν; Μα να επεκτείνουν την θητεία των υπαρχόντων Συμβουλίων για έναν χρόνο! Ποιοι; Αυτοί που εξέφρασαν τις πιο απαξιωτικές απόψεις για τα Συμβούλια. Φυσικά επρόκειτο για ελιγμό απελπισίας για να κερδίσουν χρόνο. Στο μεταξύ συνέχισαν να περνούν διατάξεις που ακύρωναν κάθε εξουσία των Συμβουλίων με την βάσιμη προσδοκία ότι τα ΣΙ θα «μαράζωναν».

Στο τέλος του περασμένου Αυγούστου τα ΣΙ των κυριοτέρων ΑΕΙ αποφάσισαν να μην αποδεχθούν τον περαιτέρω διασυρμό τους και παραιτήθηκαν. Έτσι έκλεισε ο κύκλος της ύπαρξής τους. Με εξαίρεση την εκλογή μερικών πρυτανικών αρχών τα Συμβούλια δεν κατάφεραν να επιτύχουν τίποτε άλλο ουσιαστικό. Οι τρικλοποδιές, ο εμπαιγμός από την Διοίκηση και την Πολιτεία, οι προπηλακισμοί από την αλητεία που λυμαίνεται τα Πανεπιστήμια, η παρεμπόδιση των συνεδριάσεων, και το γενικότερο χάος στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα δεν άφησαν πολλά περιθώρια. Αυτό είναι συνοπτικά το λυπηρό ιστορικό της υπόθεσης.

Θέλω όμως να επανέλθω στην «μεταφορά» που χρησιμοποίησα στην αρχή του άρθρου. Δηλαδή στην αντιστοίχιση του ρόλου μου στο ΣΙ με αυτόν του «ηλίθιου» στην τραγική ιστορία του Μπορίς Γκοντουνόφ. Ο «ηλίθιος» αυτός θρηνεί για το κατάντημα της χώρας του, λέει όμως και την ωμή αλήθεια κατάμουτρα στον Τσάρο που δολοφόνησε τον πραγματικό διάδοχο του θρόνου και που οδηγεί έτσι την χώρα του ακόμα χαμηλότερα στον δρόμο της φθοράς. Θέλω λοιπόν να πω κι εγώ ωμά την αλήθεια για όσα διαδραματίστηκαν αυτήν την τετραετία καθώς θρηνώ την ανείπωτη παρακμή των ΑΕΙ στην Ελλάδα.

Η αλήθεια έχει ως εξής. Στα ΑΕΙ ευθύς αμέσως μετά την μεταπολίτευση η λαίλαπα του «χαρισματικού» Ανδρέα Παπανδρέου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Αρχικά, με αποδοχή και επιδοκιμασία από πολλούς, ο Ανδρέας αφαίρεσε την εξουσία από τους «φεουδάρχες» καθηγητές που κατείχαν τις λεγόμενες έδρες στα ΑΕΙ. Την εξουσία όμως τη μοίρασε στους πανεπιστημιακούς (ΔΕΠ) κατώτερης βαθμίδας, μέσω των «τομέων», και στους φοιτητές. Παράλληλα, έχρισε ΔΕΠ τους βοηθούς, χωρίς να χρειαστεί να εκλεγούν. Έτσι μπήκε στο σώμα των πανεπιστημιακών «κατιμάς». Στην πραγματικότητα έδωσε την εξουσία στα πολιτικά κόμματα που βρίσκονταν πίσω από τις φοιτητικές παρατάξεις και πίσω από τους περισσότερους βοηθούς. Την έδωσε επίσης σε αναρχικά και ανατρεπτικά στοιχεία που είχαν τις δικές τους παρατάξεις. Αυτά δεν ήταν ορατά από την αρχή. Το χάλι επικράτησε προοδευτικά.

Με νομοτελειακή συνέπεια κατάργησε κάθε έννοια αξιοκρατίας, καθιέρωσε την ασυδοσία, κατέλυσε την ομαλότητα λειτουργίας των Ιδρυμάτων, και κάλυψε τις καταστροφικές αυτές ενέργειες με φληναφήματα περί «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «δικαιοσύνης. Ο «χαρισματικός» (sic) Ανδρέας είχε την μοναδική ικανότητα να ξεγελά τον ελληνικό λαό. Έτσι, αυτή η αναταραχή στα Ιδρύματα πήρε λίγο καιρό για να δώσει ένα σαφές σήμα στις εν δυνάμει καραδοκούσες ομάδες που απάρτιζαν την νέα «ακαδημαϊκή» κοινότητα. Αλλά τελικά έγινε κατανοητό ότι σχεδόν όλοι, αν συνεργαστούν, μπορούν να ωφεληθούν από την νέα κατάσταση. Το μυστικό ήταν ένα: ΑΝΟΧΗ! Ανοχή σε όλους για όλα. Ανοχή στους ανίκανους (σπουδαστές ή καθηγητές), ανοχή στους καταληψίες και απεργούς, ανοχή και σε όσους απέβλεπαν σε ανέντιμα βολέματα. Με άλλα λόγια συνύπαρξη κάθε άνομης πρακτικής. Εφόσον εξέλιπε κάθε ίχνος αξιολόγησης και εποπτείας, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Ας απεργούν όσοι, όσο και όποτε θέλουν. Ποτέ δεν χάθηκε εξάμηνο, ακόμα και όταν η απεργία διαρκούσε μήνες. Ας περνάνε όλοι και ας παίρνουν πτυχία χωρίς ζόρι. Ας κάνουν μερικοί καθηγητές ό,τι γουστάρουν με τον χρόνο της απασχόλησής τους και τις εξωτερικές δραστηριότητές τους. Δεν λογοδοτεί κανείς σε κανένα. Άρα, «κομμάτια να γίνει»! Και κομμάτια έγιναν τα Ιδρύματα. Η ποιοτική κατρακύλα ήταν πρωτοφανής και συνεχίζεται.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του για ποιο λόγο οι πανεπιστημιακοί δολιοφθορείς ακολουθούσαν την πορεία της καταστροφής είναι ότι απεργούσαν αλλά δεν εφάρμοζαν (λόγω ...αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ) τον νόμο που έλεγε ότι παρακρατείται το τμήμα του μισθού που αντιστοιχεί στις ημέρες της απεργίας. Μάλιστα αυτό το είχαν αναγάγει σε ... συνδικαλιστική επιτυχία. Κάποτε, ο αείμνηστος αντιπρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Λεωνίδας Λουλούδης, ο οποίος ανήκε στην Αριστερά αλλά είχε ήθος, εφάρμοσε τον νόμο και περιέκοψε τους μισθούς τους. Αυτός ο άνθρωπος υπέστη τα πάνδεινα από τους αριστερούς συναδέλφους του. Ένα άλλο σχετικό παράδειγμα είναι η συμπεριφορά του συνδικαλιστή πανεπιστημιακού στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Τάκη Πολίτη, τότε μέλους της διοίκησης της ΠΟΣΔΕΠ. Τις ημέρες της απεργίας των πανεπιστημιακών, ενώ δήλωνε δημοσίως ότι μετέχει στην απεργία, παράλληλα δεν τις δήλωνε εγγράφως ώστε να μην υποστεί περικοπή μισθού.[ii] Όταν εντοπίστηκε η απάτη και τον οδήγησαν σε δίκη, βρήκε στο πλευρό του όλη την παράταξη των αριστερών πανεπιστημιακών (μεταξύ άλλων και τον πρώην καθηγητή του ΕΜΠ Βένιο Αγγελόπουλο, επίσης γυμνασιακό συμμαθητή μου και παλαιό φίλο, που αρθρογράφησε για το θέμα).

Να είμαστε όμως δίκαιοι. Μέσα σε αυτόν τον ανεμοστρόβιλο της αποσύνθεσης υπήρχαν άνθρωποι με ίσια την σπονδυλική στήλη, με ικανότητες, με εργατικότητα και αίσθημα αυτοθυσίας, που συνέχισαν να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να βοηθήσουν τα δύσμοιρα παιδιά που περίμεναν να τους δώσει η χώρα τους μόρφωση και προετοιμασία για ένα καλύτερο αύριο. Σε αυτούς τους ανθρώπους (και είναι αρκετοί) οφείλεται φόρος τιμής. Γνώρισα αρκετούς τέτοιους ανθρώπους και τους θεωρώ ήρωες. Όμως, και αυτοί εργάζονταν και ζούσαν σε καθεστώς φόβου. Πώς να μην φοβάται κανείς όταν αδιάντροποι τραμπούκοι εισβάλλουν στην αίθουσα διδασκαλίας και διακόπτουν με ύβρεις τον καθηγητή; Ιδίως όταν του λένε με νόημα «ξέρουμε πού μένεις»! Πώς να μην φοβάται όταν όλα αυτά γίνονται ατιμωρητί; Πώς να μην φοβάται όταν ξέρει ότι αν παραπονεθεί, κανείς δεν θα προστρέξει, αλλά τουναντίον όλοι θα απομακρυνθούν και πολλοί θα τον κατηγορήσουν σαν όργανο της επάρατης Δεξιάς και του φασισμού;! Όταν τα λέω αυτά σε συναδέλφους στο εξωτερικό ΔΕΝ με πιστεύουν. Ό,τι είναι αδιανόητο στο εξωτερικό, εδώ έχει γίνει πλήρως αποδεκτό. Η περίφημη ελληνική ιδιαιτερότητα!

Αλλά η πάλη ήταν άνιση. Όλες οι δυνάμεις εξουσίας, είτε το είχαν ανακοινώσει (όπως η παρούσα κυβέρνηση) είτε όχι, ΔΕΝ ήθελαν αυτόν τον νόμο. Πρέπει πραγματικά να κατατρόμαξαν όταν επιτέλους διάβασαν τι είχαν ψηφίσει. Αξιολογήσεις; Εξωτερικά μέλη; Εποπτεία; Ανεξάρτητη Αρχή; Άραγε τρελαθήκαμε; Να αφήσουμε δηλαδή το μαγαζί του βολέματος να δείξει τις ντροπές του; Μα είναι απλό. Οι Αγγλοσάξονες έχουν μια ωραία έκφραση για το τι πρέπει να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. "Nip it at the bud"! Δηλαδή «κόψ' το πριν μπουμπουκιάσει». Αυτό δηλαδή που δεν έγινε, ενώ έπρεπε να είχε γίνει, με την Παπανδρεϊκή «επανάσταση». Και το κλάδεμα έγινε με μαεστρία. Δεν θα ήθελα να συνεχίσω κατονομάζοντας πρόσωπα και πράγματα, αλλά είχα όντως «φρικιάσει» με αυτά που έβλεπα. Θα δώσω όμως μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Διευθυντής σημαντικού Ινστιτούτου στο ΕΜΠ δήλωνε την πλήρη υποστήριξη του στο ΣΙ και κυριολεκτικά εκλιπαρούσε την βοήθειά του για να μην επηρεαστεί η λειτουργία του από τον νέο νόμο. Αλλά μετά την άνοδο του παρόντος κομματικού μορφώματος στην εξουσία της χώρας, το ίδιο άτομο εξέφραζε την χλεύη του για το Συμβούλιο. Μέλη της διοίκησης (από πρυτάνεις έως κοσμήτορες) έπαιζαν μια στο καρφί και μια στο πέταλο με τα Συμβούλια. Το πρώτο δείπνο γνωριμίας των μελών του Συμβουλίου του ΕΜΠ τον Απρίλιο του 2012 διαλύθηκε από μια δράκα μαυροφορεμένων τραμπούκων που εισέβαλαν στον χώρο του δείπνου και με αυθάδεια διέκοψαν την συνέχισή του. Όταν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου τηλεφώνησε στον τότε πρύτανη του ΕΚΠΑ (στο οποίο ανήκε ο χώρος του δείπνου), τον διαβόητο Πελεγρίνη, για να παραπονεθεί έλαβε την απάντηση: «Μαζέψτε τα και φύγετε!». Και φυσικά όταν η τριανδρία των Μπαμπινιώτη, Αρβανιτόπουλου και Λοβέρδου ανέλαβε διαδοχικά το Υπουργείο Παιδείας δεν χρειαζόταν καν η έλευση των Μπαλτά και Φίλη για να ολοκληρωθεί η αποδόμηση του νόμου 4009/2011.

Πήρε ίσως καιρό να το καταλάβω, αλλά το βαθύ πανεπιστημιακό κατεστημένο δεν ήθελε τον νόμο 4009. Ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις. Δεν ήθελε Συμβούλια. Δεν ήθελε αξιολογήσεις και ανεξάρτητη εποπτεία. Δεν τους ενδιαφέρει αν η στάση τους βυθίζει τα Πανεπιστήμια. Η κοντόφθαλμη νοοτροπία τους ενδιαφέρεται μόνο για την διατήρηση του status quo.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών γίνεται αμέσως φανερό όταν κανείς δει τις θλιβερές όψεις των ΑΕΙ. Γίνεται όμως φανερό και όταν δει τη διεθνή κατάταξη των ελληνικών ΑΕΙ. Χαρακτηριστικά, το ΕΚΠΑ, που θεωρείται από τα καλύτερα ανάμεσα στα ελληνικά ΑΕΙ, έχει τις παρακάτω θέσεις στις διεθνείς λίστες κατάταξης πανεπιστημίων του 2016, ανάλογα με τα κριτήρια της καθεμιάς: Βρίσκεται (στην καλύτερη περίπτωση) στην 175η θέση στην κατάταξη της Wikipedia μέχρι (στην χειρότερη περίπτωση) μεταξύ 600ής και 650ης θέσης των QS World UniversityRankings.

Αυτά έχει να πει ο οιονεί «αγαθός ηλίθιος» του Μουσσόργκσκυ για το θλιβερό κατάντημα στην Ανώτατη Εκπαίδευση της χώρας. Η ζημιά που έχει γίνει είναι ανεπανόρθωτη. Χρειάζεται βαθιά τομή που δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει. Κρίμα για τον σπαταλημένο χρόνο. Κρίμα για τις χαμένες προσπάθειες. Και κρίμα για την ελπίδα που συνάντησε μόνο χλεύη και κοροϊδία.


O ΑΝΤΩΝΗΣ ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ Κατέχει δίπλωμα μηχανολόγου και ηλεκτρολόγου μηχανικού του ΕΜΠ (1967)και M.A. και Ph.D. από το Princeton University in Electrical Engineering (1969) και (1971) αντίστοιχα.Είναι Professor of Information Technology στο Electrical and Computer Engineering Department, University of Maryland. Ανακηρύχθηκε Distinguished University Professor (2012-2013). Έχει μεγάλη εκπαιδευτική εμπειρία σε διακεκριμένα Αμερικανικά και Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Το ερευνητικό του έργο εστιάζεται στα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα και στις εφαρμογές της θεωρίας των πληροφοριών. Είναι εξωτερικό μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

[i]     Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον αρθρογράφο και καλό μου φίλο Διονύση Γουσέτη που μου έδωσε χρήσιμα συμπληρωματικά στοιχεία και πληροφορίες για μερικές πτυχές του θέματος του άρθρου.

[ii]     Διακήρυξε ότι «Έγγραφη δήλωση συμμετοχής μου στην απεργία, ως δηλωσίας που ανάγει σε μετεμφυλιακές εποχές, δεν πρόκειται να κάνω». Ενώ στο ερώτημα «Και αφού κάνετε απεργίες, γιατί δεν δέχεστε περικοπή μισθών;» απάντησε ότι « ...το συνδικαλιστικό κίνημα ποτέ δεν αποδέχτηκε την περικοπή μισθών -( ...)- ως δεδομένο δικαίωμα του εργοδότη (κράτους ή ιδιώτη). Αντίθετα, πάντα θεωρεί την περικοπή μισθών ως "ποινή" που στοχεύει να αποθαρρύνει τους απεργούς ...» (εφημ. Θεσσαλία18.5.2006

)http://metarithmisi.gr/post/%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82/%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%ad%cf%88%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%cf%8d%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%cf%81%ce%b1%cf%87%cf%8d%ce%b2%ce%b9%ce%bf-%cf%86/



( ORESTIS)