ΚΛΑΨΕ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ( ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ)

«Κλάψε να σου δώσουν»

Με αυτή την παραίνεση πορεύεται η ελληνική κοινωνία μέσα στο τοπίο της βαθιάς οικονομικής κρίσης


Εμείς οι παλαιότεροι θυμόμαστε πολύ καλά ότι τον καιρό που ήμασταν παιδιά, στα καταστήματα που πουλούσαν παιχνίδια υπήρχε συνήθως μία, υποτίθεται, χαριτωμένη επιγραφή που έλεγε: «κλάψε να σου πάρουν». Δεν ξέρω αν κάτι αντίστοιχο συνηθιζόταν και στο εξωτερικό. Εκείνο που διαπιστώνω σήμερα, όμως, είναι ότι από όλες τις παραινέσεις, γραπτές και προφορικές, που δεχθήκαμε στην παιδική μας ηλικία, αυτή, περισσότερο από κάθε άλλη, φαίνεται να εντυπώθηκε δυνατότερα στο μυαλό μας και να ενσταλάχτηκε βαθύτερα στην ψυχή μας. Διότι, με βάση ακριβώς αυτήν, η οποία για την περίσταση έχει διαμορφωθεί σε «κλάψε να σου δώσουν» πορεύεται η ελληνική κοινωνία, οδηγούμενη από τους συνομηλίκους μου και κάποιους λίγο νεότερους μέσα στο τοπίο της  βαθειάς οικονομικής κρίσης.

Η υιοθέτηση του «κλάψε να σου δώσουν» φαίνεται, πιο καθαρά απ' όλα, στο θέμα του χρέους και του πρωτογενούς πλεονάσματος. Ο πολίτης βομβαρδίζεται πανταχόθεν με κλαυθμούς και οδυρμούς για το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% που απαιτούν οι «δανειστές», ενώ ακούει επίσης όλους τους φίλους του λαού να εξηγούν στους άσπλαχνους ξένους ότι το 2,5% ή και το 1,5% θα ήταν πολύ καλύτερα και προτιμότερα. Έτσι, όλοι μαζί πρώτα κλαίμε παρακαλώντας τους ξένους να μην είναι τόσο ανάλγητοι και να μας επιτρέψουν να έχουμε χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα έτη, ενώ στη συνέχεια κλαίμε ξανά, πικραμένοι, γιατί οι παρακλήσεις μας δεν φαίνεται να πιάνουν τόπο αφού οι άκαρδοι δυνάστες μένουν ασυγκίνητοι με το δράμα μας και επιμένουν στο 3,5%.

Είναι, όμως, τα πράγματα έτσι; Είναι δηλαδή η επιμονή στο πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% αποτέλεσμα των σαδιστικών και εκδικητικών αισθημάτων κάποιων Τευτόνων εις βάρος του πολιτισμού μας; Πρόκειται δηλαδή για ένα πλεόνασμα το οποίο, εάν ήταν λίγο περισσότερο πονόψυχοι και λίγο περισσότερο αλληλέγγυοι με τον μαρτυρικό λαό μας, θα μπορούσε εύκολα να αλλάξει και να γίνει 2,5% ή και 1,5%, όπως λέει η κυβέρνηση, (ή και η αντιπολίτευση, ή η Τράπεζα της Ελλάδος, ή διάφοροι ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι), χωρίς κανένα πρόβλημα; Είναι δηλαδή το πρωτογενές πλεόνασμα απλή συνάρτηση του πόσο πολύ θα κλάψουμε και πόση καλοσύνη θα δείξουν οι εταίροι μας; Ή δεν είναι έτσι, και για μία φορά ακόμη πλανώμεθα εκ προθέσεως, εξαπατώντας ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τον εαυτό μας;

Το χρέος του ελληνικού Δημοσίου σήμερα είναι περίπου 325 δισεκατομμύρια ευρώ. Για να εξυπηρετήσει τους τόκους του, το Δημόσιο θα πληρώσει φέτος περίπου 6 δισεκατομμύρια ευρώ. (Αυτό αντιστοιχεί σε ένα μέσο επιτόκιο 1,8%, δηλαδή ένα εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο που άλλες χώρες της ευρωζώνης ούτε να το ονειρευτούν δεν θα μπορούσαν, πλην όμως εμείς το απολαμβάνουμε λόγω του τρισκατάρατου PSI και των συνοδευτικών του ρυθμίσεων που μας προσέφεραν οι «τοκογλύφοι» μελανοχίτωνες. Διαφορετικά θα πληρώναμε σήμερα γύρω στα 16 δισεκατομμύρια τον χρόνο για τόκους, ή ίσως και περισσότερα. Δέκα δισεκατομμύρια παραπάνω, δηλαδή, τα οποία θα μας έλειπαν από τις συντάξεις οι οποίες θα ήταν σε επίπεδο Βόρειας Αφρικής). Τα 6 δισεκατομμύρια των τόκων, όμως, σχηματίζουν και ένα άλλο ποσοστό: είναι περίπου το 3,5% του ΑΕΠ! Δηλαδή, το πρωτογενές πλεόνασμα που μας ζητάνε να δημιουργούμε από το 2018 και μετά, όσο το ΑΕΠ μας θα παραμένει σε παρεμφερή με τα σημερινά επίπεδα, ουσιαστικά θα ισοδυναμεί με τους τόκους που θα πληρώνουμε ετησίως για την εξυπηρέτηση του χρέους! Πράγμα που σημαίνει ότι το χρέος θα σταματήσει επιτέλους να μεγαλώνει! Διότι, εκείνο που δεν εξηγεί κανείς στο ελληνικό λαό είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια των Μνημονίων, το χρέος συνεχίζει και μεγαλώνει για τον απλό λόγο ότι δεν έχουμε ποτέ καταφέρει να πληρώσουμε τους τόκους του με δικά μας εισοδήματα. Λόγω του ότι αυτά δεν επαρκούν, δανειζόμαστε σε σταθερή βάση, όπως θα δανεισθούμε και φέτος. Το να δανείζεσαι, όμως, συνεχώς για να πληρώνεις τους τόκους του χρέους σου είναι αφ' ενός μεν μία φαυλόβια, ή αυτοκτονική, συμπεριφορά, αφ' ετέρου δε μία εξασφαλισμένη οδός προς την χρεοκοπία. (Αυτό, άλλωστε, μας οδήγησε στην κατάρρευση του 2010: οι κυβερνήσεις της προηγούμενης περιόδου, επί σταθεράς βάσεως, δανειζόντουσαν για να προσλαμβάνουν αγροφύλακες αλλά, επίσης, και για να πληρώνουν τους τόκους των υφισταμένων χρεών).

Το θέμα, λοιπόν, είναι το εξής: Οι δανειστές ζητάνε να αρχίσουμε, από το 2018 τουλάχιστον, τη σταθεροποίηση του χρέους μας, πράγμα που για να επιτευχθεί απαιτεί πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ. (Εάν στο μέλλον το ΑΕΠ αυξηθεί αισθητά, τότε θα αρκεί, φυσικά, μικρότερο ποσοστό). Το 3,5% είναι πράγματι ένα πολύ υψηλό ποσοστό για πρωτογενές πλεόνασμα, και λίγες περιπτώσεις, σε λίγες χώρες, έχουν καταγραφεί στο παρελθόν που έχει επιτευχθεί κάτι σχετικό. Εκεί ακριβώς, λοιπόν, αρχίζει το κλάμα και οι παρακλήσεις, (μαζί με τις γνωστές κατάρες),  για ένα μικρότερο πλεόνασμα και για λίγο περισσότερη συμπόνια. Πρόκειται δε για κλάμα στο γνωστό ύφος του "κλάψε να σου δώσουν", και τίποτε περισσότερο, για τον εξής απλό λόγο: μικρότερο από 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα θα είχε και κάποιες άλλες σοβαρές συνέπειες, ή κάποιες άλλες σοβαρότατες προϋποθέσεις, για τις οποίες όμως οι ικέτες δεν λένε λέξη. Οι συνέπειες ή προϋποθέσεις αυτές θα ήταν οι εξής τρεις: ή ένα μέρος των ετήσιων τόκων θα έπρεπε να δωρίζεται από τους πιστωτές στην Ελλάδα, ή θα έπρεπε να διαγραφεί χρέος ύψους από 100 έως 200 δισεκατομμύρια ευρώ, ή θα έπρεπε να συνεχίσει και στην επόμενη δεκαετία η Ελλάδα να δανείζεται για να πληρώνει τόκους. Η πρώτη και η δεύτερη περίπτωση δεν είναι εφικτές διότι δεν υπάρχει Ευρωπαίος πολιτικός που θα τολμούσε να ανακοινώσει στους ψηφοφόρους του ότι αποφάσισε να πληρώνουν αυτοί τους τόκους του ελληνικού χρέους για λογαριασμό της Ελλάδας, ή ότι αποφάσισε, σε συνεννόηση με την υπόλοιπη ευρωζώνη, να μειώσει το χρέος της Ελλάδας περαιτέρω κατά 100 ή 200 δισεκατομμύρια ευρώ, επιβαρύνοντάς τους με το ανάλογο ποσό. Η τρίτη λύση, επίσης, δεν είναι εφικτή διότι είναι εξόφθαλμο ότι θα κατέληγε σε πλήρες αδιέξοδο. Εάν η Ελλάδα συνέχισε να δανείζεται για να καταβάλλει τους τόκους, αυτό θα οδηγούσε στην εξακόντιση του χρέους στα ύψη και σε μία βέβαιη νέα χρεοκοπία στο εγγύς μέλλον η οποία την φορά αυτή δεν θα ήταν απλά "τεχνική", όπως το 2010, αλλά κυριολεκτική- και ολικώς καταστροφική. Συνεπώς, καμμία από τις τρεις εναλλακτικές επιλογές δεν είναι εφικτή, ιδωμένη από την πλευρά των δανειστών. Και για τον λόγο αυτό προτιμούν να ζητούν από την Ελλάδα να αναλάβει το επίμοχθο καθήκον να εξυπηρετήσει, τελικά, το χρέος με τις δικές της δυνάμεις.

Αν κάποιος θεωρεί ότι το ζητούμενο πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% είναι υψηλό και πολύ δύσκολα επιτεύξιμο (που πράγματι είναι) ή "υφεσιακό" (που θέλει συζήτηση), δεν αρκεί να αντιπροτείνει «κάτι καλύτερο», ανεύθυνα και γενικόλογα. Αν δεν είναι σε θέση να δώσει συγκεκριμένους τρόπους, αριθμούς και μεγέθη για να καταστεί  η πρότασή του εφικτή, υλοποιήσιμη και αποδεκτή από τους δανειστές, αλλά και να μην καταλήγει σε παρενέργειες όπως η εκκίνηση μίας πορείας προς την ολοκληρωτική χρεοκοπία της χώρας, τότε είναι καλύτερο να μην μιλάει. Η παρέμβασή του δεν έχει καμμία χρησιμότητα, γιατί δεν είναι τίποτε άλλο από απλή δημαγωγία. Η μάλλον μία απλή ελληνοπρεπής κλαψωδία. Η οποία, δυστυχώς, δεν αποδίδει διότι, στον κόσμο των ενηλίκων, όσο και να κλάψεις, δεν σου δίνουν.

Η ανάγκη για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, τω όντι δημιουργεί πολύ μεγάλες δυσκολίες. Και δεν είναι το μόνο μακροοικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Υπάρχουν και άλλα, από τα οποία επίσης η κοινή γνώμη, αλλά και οι ειδικοί, προτιμούν να αποστρέφουν το βλέμμα. Όλα μαζί δημιουργούν μία σειρά από «γόρδιους δεσμούς», οι οποίοι δεν είναι δυνατόν να λυθούν με το κλάμα και τον στρουθοκαμηλισμό. Θα πρέπει να κοπούν. Για να γίνει, όμως, κάτι τέτοιο η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αναζητά νέους εμπόρους ψευδαισθήσεων που θα την ποτίσουν με καινοφανείς αυταπάτες και παραισθήσεις. Αντιθέτως, προϋπόθεση σωτηρίας είναι να αφυπνισθεί, επί τέλους, αντιλαμβανόμενη ότι πρέπει να κηρύξει τον πόλεμο, (πρώτα και κυρίως εναντίον του ίδιου του κακού εαυτού της), και να στρατευθεί, στο σύνολό της, στην προσπάθεια της εθνικής ανόρθωσης. 


http://www.athensvoice.gr/politiki/klapse-na-soy-dosoyn



( ORESTIS)


Ο ΜΑΓΚΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ( ΚΑΤΑ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ )

Ομάδα Αλήθειας added a new photo.
·

ΚΑΣΤΡΟΚΟΤΡΩΝΗΣ : ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΒΡΙΔΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΣΙΠΡΑ !

NewsBrief


Πορτρέτο του «Καστροκοτρώνη» έβαλε στο γραφείο του ο Πρωθυπουργός

Δύο ιστορικά πορτρέτα σε ένα: ο Φιντέλ Κάστρο και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ενώνονται πίσω από τον Πρωθυπουργό. Ενα δυνατό μήνυμα!
Δύο ιστορικά πορτρέτα σε ένα: ο Φιντέλ Κάστρο και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ενώνονται πίσω από τον Πρωθυπουργό. Ενα δυνατό μήνυμα!

Η ιδέα του υβριδικού επαναστάτη «Καστροκοτρώνη» φαίνεται ότι γεννήθηκε στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα και του επιτελείου του πολύ προτού μεταβεί στην Κούβα. Και θέλοντας να την υλοποιήσει προσέλαβε ως μετακλητό ένα νεαρό ζωγράφο στον οποίο ανέθεσε το έργο.

Ο πίνακας ολοκληρώθηκε σε χρόνο ρεκόρ και οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού τον κρέμασαν πίσω από το γραφείο του για να του κάνουν έκπληξη όταν γυρίσει. Μάλιστα σύμφωνα με non paper του Μεγάρου Μαξίμου, παρήγγειλαν μια σειρά από τέτοιους πίνακες προκειμένου να διακοσμήσουν και τα υπόλοιπα γραφεία του Πρωθυπουργού σε όλη την Ελλάδα!

Στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα πάντως έχουν ανάψει οι συζητήσεις σχετικά με το αν πρέπει να φτιαχτούν πορτρέτα και με άλλους ήρωες του '21 (Καστροϊσκάκης, Καστρώ Μαυρογένους κοκ) ή αν αυτό θα θυμίσει σε κάποιους (μαλάκες κατά τον Κώστα Ζουράρι) ότι αντίθετα με τον Φιντέλ, οι έλληνες οπλαρχηγοί μόλις τελείωσε η επανάσταση έκαναν εκλογές.

http://www.protagon.gr/apopseis/moufanet/portraito-tou-kastrokotrwni-evale-sto-grafeio-tou-o-prwthypourgos-44341288075



( ORESTIS)


ΕΙΔΕΣ ΑΣΤΕΓΟ; ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ !!!


ΜΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΡΕ ΦΙΝΤΕΛ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΣΟΥΝ ΛΙΓΟ;;;

http://www.e-radio.gr/post/70257/pasignwstos-hthopoios-leei-ezhsa-mia-zwh-sthn-eksoria-eksaitias-toy-fintel-kastro-pics

«Ποτέ δεν πίστεψα σ' αυτήν την επανάσταση»

Πασίγνωστος ηθοποιός λέει: Έζησα μια ζωή στην εξορία εξαιτίας του Φιντέλ Κάστρο

Πασίγνωστος ηθοποιός λέει: Έζησα μια ζωή στην εξορία εξαιτίας του Φιντέλ Κάστρο

«Έζησα μια ζωή στην εξορία εξαιτίας του Φιντέλ Κάστρο. Και το καθεστώς παραμένει ως έχει!», απαντά εξοργισμένος ο ηθοποιός Andy Garcia, σχολιάζοντας τον θάνατο του ηγέτη της κουβανικής επανάστασης. Ο ηθοποιός ανήκει στους αντικαθεστωτικούς. Γεννήθηκε στην Αβάνα το 1956 ενώ διέφυγε στις ΗΠΑ όπου έκανε καριέρα στο Hollywood!

«Η Κούβα και ο πολιτισμός της είναι στο DNA μου, η ουσία της ταυτότητάς μου, αλλά δεν φείδομαι σε κριτική για τον Κάστρο. Πάνοτε έλεγα ότι η Κούβα προδόθηκε, περιθωριοποιήθηκε, μεταχειρίστηκε από τον Κάστρο. Ένας δικτάτορας ... Όχι ένα σύμβολο επανάστασης» επεσήμανε ο Andy Garcia μαινόμενος εναντίον του εκλιποντος.

«Ήμουν πέντε ετών όταν ο πατέρας μου αποφάσισε να μεταναστεύσει στο Μαϊάμι, ενώ εκατοντάδες Κουβανοί εξορίζονταν. Για χρόνια με φόβιζε και με ταλάνιζε να βλέπω σε μπλουζάκια τυπωμένο το πρόσωπο του Κάστρο με την έκφραση σωτήρας όταν στην ουσία είναι αυτός που κατέστρεψε την οικονομία της χώρας. Μέσα μου μετέφερα τον πόνο της εξορίας της οικογένειάς μου εξαιτίας αυτού που πάντοτε θεωρούσα κακό ηγέτη«, λέει καυστικά.

Σχετικά με τις αναμνήσεις από τον πατέρα του και την αναζήτηση νέας ζωής στο Μαϊάμι ο σταρ λέει:
«Ο πατέρας μου ήταν ένας σπουδαίος δικηγόρος και ανεξάρτητος δημοσιογράφος και σκεπτόμενος άνθρωπος. Στην Αμερική εργάστηκε αρχικά ως σερβιτόρος. Είμαι ευγνώμων για το κουράγιο του και επειδή προσέφερε σε όλα τα παιδιά του τις αυθεντικές αξίες της ελευθερίας και της γνώσης ότι οι ότι πολλοί αντιφρονούντες συμπατριώτες μας ρίχτηκαν στη θάλασσα αφού τους δολοφόνησαν ενώ άλλοι υπέφεραν στις φυλακές. Ο Κάστρο ήταν τυφλωμένος από τις ιδέες του και κανένας ιστορικός οραματισμός δεν θα με κάνει να αλλάξω γνώμη«, είπε αναλυτικά.

Όσο για το αν αισθάνεται άσωτος γιος τονίζει: «Μπορώ να πω ότι όλη μου η ζωή είναι στιγματισμένη από νοσταλγία για την Κούβα. Ποτέ για τη χώρα μου, αισθάνθηκα σαν άσωτος. Ποτέ δεν πίστεψα σ αυτήν την επανάσταση. Πιστεύω πως για χρόνια και χρόνια η όμορφή μου Κούβα έγινε η χώρα Άμλετ και τραυματίστηκε από τα σφάλματα δύο σχημάτων από τον Μπατίστα στον Κάστρο

«Η πραγματική ψυχή της Κούβας πάντα αναζητούσε την Ελευθερία. Ο πρόεδρος Ομπάμα επανειλημμένα έχει διατυπώσει τους στίχους του Κουβανού ποιητή Jose Marti: Η ελευθερία είναι η βασική κατάσταση για κάθε άνθρωπο που θέλει να αισθάνεται και να είναι ειλικρινής«.

Επιπλέον σημείωσε πως «έχουν προκαλεσει ιδεολογικά χάσματα σε πολλές γενιές. Το όνειρο της επανάστασης έχει προκαλέσει μεγαλύτερο κακό παρά καλό, πολλές απώλειες. Πολλοί νέοι άνθρωποι σκοτώθηκαν γι αυτό ...«.

«Θα επιστρέψω στην Κούβα όταν αυτό το καθεστώς τελειώσει και οι άνθρωποι μου δεν θα καταπιέζονται πλέον. Η Αμερική μου έδωσε την ελευθερία, θα είμαι για πάντα ευγνώμων» και σημείωσε: « ....οι επιπτώσεις της εξουσίας του Κάστρο είναι ατελείωτες».

alt



ΚΙ ΑΥΤΟ , ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΑΝΕ ΕΠΙ 50 ΧΡΟΝΙΑ ( Ορεστης)



Η 100 εκατ. δολαρίων ερωτική ζωή του Φιντέλ Κάστρο: οι 20 επαύλεις, το ιδιωτικό νησί, το 26 μέτρων γιοτ

Ο μεγαλοαστικός βίος ενός επαναστάτη
Η 100 εκατ. δολαρίων ερωτική ζωή του Φιντέλ Κάστρο: οι 20 επαύλεις, το ιδιωτικό νησί, το 26 μέτρων γιοτ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:
EPA / ROGELIO MORE
  • Shares
  • alt
  • alt
  • alt

Δεν έχουν καλά-καλά κλείσει ούτε τρία 24ωρα από τον θάνατο του 90χρονου επαναστάτη και μακροβιότερου Κουβανού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο και ήδη οι αποκαλύψεις για τη μεγαλοαστική ζωή ενός σκληροπυρηνικού κομμουνιστή έρχονται στο φως.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Daily Mail, τα πούρα Αβάνας δεν ήταν η μοναδική πολυτέλεια κι απόλαυση που επέτρεπε στον εαυτό του ο Κομαντάντε. Ο Κάστρο ήταν διαβόητος γυναικάς και καλοφαγάς, που συντηρούσε για την καλοπέρασή του 20 πολυτελείς επαύλεις σε όλη την Καραϊβική -συμπεριλαμβανομένου κι ενός ιδιωτικού νησιού, το οποίο επισκεπτόταν με το 26 μέτρων γιοτ του φτιαγμένο από σπάνιο ξύλο από την Αγκόλα.

Ο άνθρωπος που ξόδεψε ολόκληρη τη ζωή του αντιμαχόμενος τον καπιταλισμό και το lifestyle του, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ζούσε σαν βασιλιάς. Μάλιστα, ο επαναστάτης Φιντέλ φέρεται να σφετεριζόταν τα έσοδα από κρατικές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων κι ένα μικρό χρυσορυχείο, προκειμένου να μπορεί ο ίδιος να διάγει πολυτελή ζωή.

Ωστόσο, όταν το 2006 το περιοδικό Forbes τον είχε κατατάξει στη λίστα με τους πιο πλούσιους «βασιλιάδες, βασίλισσες και δικτάτορες» του κόσμου, είχε εξοργισμένος απαντήσει πως ζούσε με μόλις 20 δολάρια τον μήνα.

Το 2014 όμως, διέρρευσαν πολλά για τον πολυτελή βίο που διήγε ο Φιντέλ Κάστρο, όταν ο επί χρόνια σωματοφύλακάς του Χουάν Ρεινάλδο Σάντσες  έγραψε ένα βιβλίο για την κρυφή του ζωή η οποία εκτιμάτο τότε σε τουλάχιστον 100 εκατομμύρια δολάρια.

Ο κήπος της Εδέμ

Ο Σάντσες αποκάλυψε γαργαλιστικές λεπτομέρειες παρομοιάζοντας μια τυπική ημέρα ψαρέματος του Κάστρο στα κρυστάλλινα νερά του ιδιωτικού του νησιού, με «τα βασιλικά κυνήγια του Λουδοβίκου του 15ου στα δάση γύρω από τις Βερσαλλίες». Συνήθιζε σε καθημερινή βάση να πίνει πανάκριβο ουίσκι και να τρώει ψητές καραβίδες, που είχαν αλιευτεί από τα νερά του ιδιωτικού του νησιού, το οποίο ο Σάντσες χαρακτηρίζει «κήπο της Εδέμ» στο οποίο είχαν φιλοξενηθεί διάσημοι καλεσμένοι, όπως ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. Σε αυτούς έκανε επίδειξη της λιμνοθάλασσας του νησιού στο οποίο ζούσαν θαλάσσιες χελώνες και δελφίνια.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, στην Αβάνα, ο Κομαντάντε είχε ένα τεράστιο «στρατηγείο» με αίθουσα μπόουλινγκ στην ταράτσα, ένα μίνι προσωπικό νοσοκομείο, εσωτερικό γήπεδο μπάσκετ, πισίνα, τζακούζι και σάουνα. Η πιο διάσημη έπαυλη του ήταν το Unit 160 ή Punto Cero (σημείο μηδέν), το οποίο έμοιαζε εξωτερικά με φρούριο στο οποίο λειτουργούσε μέσα ακόμα και εργοστάσιο παρασκευής παγωτού!

Η σχέση με τη Λολομπρίτζιτα 

Ο Κάστρο φοβόταν ότι μπορεί να τον δηλητηρίαζαν και για αυτό φρόντιζε είτε να παρασκευάζει «ο ίδιος» το φαγητό του είτε να το προμηθεύεται από πλούσιους φίλους του που το έστελναν από το εξωτερικό. Μάλιστα, είχε και δική του φάρμα με αγελάδες, προκειμένου από αυτές να πίνουν γάλα τα παιδιά του, ενώ το Punto Cero ήταν ο χώρος στον οποίο συναντούσε σε καθημερινή βάση τις ερωμένες του. Είχε αποκτήσει άλλωστε 9 παιδιά από 4 διαφορετικές γυναίκες, ενώ ίσως η πιο διάσημη ερωμένη του ήταν η Ιταλίδα ηθοποιός Τζίνα Λολομπρίτζιτα. Την πιο γαργαλιστική λεπτομέρεια για τη σεξουαλική του συμπεριφορά είχε δώσει στον Τύπο μία χορεύτρια η οποία είχε δηλώσει ότι ο Κάστρο κάπνιζε συνεχώς κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Η πολυτάραχη σεξουαλική του ζωή ήταν η αιτία που είχε το ψευδώνυμο «το άλογο». Μάλιστα, άλλη ερωμένη του κατά την περίοδο της επανάστασης είχε δηλώσει ότι κατά τη σεξουαλική επαφή φορούσε τις στρατιωτικές του αρβύλες, καθώς ήθελε να είναι σε ετοιμότητα να αντιμετωπίσει τον εχθρό ανά πάσα στιγμή.

Ο Κάστρο ήταν άπιστος και στις δύο συζύγους τους. Με την πρώτη, Μίρτα Ντίας-Μπαλάρτ, την οποία παντρεύτηκε όταν ακόμα ήταν φοιτητής της Νομικής, απέκτησε έναν γιο, τον Φιντελίτο. Ωστόσο, όταν τον χώρισε, ο ίδιος απαίτησε ο γιος του να τον συνοδεύσει σε ένα ταξίδι του στο Μεξικό κι έτσι κατάφερε και χώρισε το παιδί από τη μητέρα του, μην της επιτρέποντας να τον ξαναέχει ποτέ κατά τη διάρκεια της ανήλικης ζωής του. Ο Φντελίτο μορφώθηκε στη Μόσχα κι επιστρέφοντας στην Κούβα έγινε κορυφαίος πυρηνικός επιστήμονας μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας του τον απέλυσε.

Η Νατάλια Ρεβουέλτα, μία από τις πρώτες ερωμένες του, σύζυγος καρδιολόγου, του χάρισε μια κόρη. Η Αλίνα έγινε αργότερα μοντέλο και προκάλεσε εγχώριο σκάνδαλο όταν εμφανίστηκε με μπικίνι σε μια διαφήμιση για το ρούμι Havana Club. Λίγο αργότερα, αυτομόλησε από την Κούβα φορώντας περούκα κι έχοντας στην κατοχή της ένα πλαστό ισπανικό διαβατήριο.

Έπειτα, ο Κάστρο διατηρούσε σχέση με την επί χρόνια γραμματέα του, Σέλια Σάντσες και όταν εκείνη πέθανε το 1980, παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, τη Ντάλια, μια πρώην δασκάλα, με την οποία απέκτησε ακόμη πέντε νόμιμους γιους. Με την Ντάλια ήταν εραστές επί πολλά χρόνια και της είχε παραχωρήσει μυστικά ένα σπίτι έξω από την Αβάνα.

Σύμφωνα πάντα με το βιβλίο του Σάντσες, ο Κάστρο είδε για πρώτη φορά την «εκθαμβωτική» Ντάλια σε μια ομιλία το 1961. Εκείνη καθόταν στην πρώτη σειρά και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Δεινός εραστής μέχρι το τέλος: Μέχρι και βιάγκρα έπαιρνε

Σε άλλες γαργαλιστικές λεπτομέρειες, προς το τέλος της ζωής του ο Κομαντάντε χρησιμοποιούσε βιάγκρα και είχε σχέσεις με Αγγλίδες και Γαλλίδες μεταφράστριες και μια αεροσυνοδό, αλλά «και πολλές άλλες που εγώ δεν γνωρίζω» είχε πει ο Σάντσες.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η αδυναμία του στις πόρνες ήταν κάτι που ενοχλούσε τους Κομμουνιστές συντρόφους του. Για παράδειγμα, ο Markus Wolf, ο πρώην αρχηγός της Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Ανατολικής Γερμανίας, είχε σημάνει συναγερμό όταν ο Κάστρο είχε «εξαφανιστεί» κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο ανατολικό Βερολίνο. Αποδείχθηκε ότι ο Κάστρο είχε πηδήξει από το παράθυρο του ξενοδοχείου του για να πάει σε έναν παράνομο οίκο ανοχής. Παρά το ότι γνώριζε ότι οι σύντροφοί του θα τον προμήθευαν με κορίτσια, ο Wolf είχε πει ότι «απλά αυτός δεν ήταν ο τρόπος του».

Σύμφωνα με τον Σάντσες, οι ισχυρισμοί του Κάστρο ότι ζούσε με «φειδώ» ήταν τόσο «ψευδείς», που οι «περισσότεροι Κουβανοί δεν μπορούν να διανοηθούν την πολυτέλεια με την οποία ζούσε».

http://www.athensvoice.gr/kosmos/i-100-ekat-dolarion-erotiki-zoi-toy-fintel-kastro-oi