ΓΚΕΣΕΜΙΑ Η Ο ΘΕΟΣ ΑΣ ΜΑΣ ΛΥΠΗΘΕΙ

Γκεσέμια ή ο Θεός ας μας λυπηθεί

Μυριάδες σχόλια κατέκλυζαν το διαδίκτυο κάθε δευτερόλεπτο της τελετής ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ. Απλοί πολίτες και έγκριτοι δημοσιολόγοι, γνώστες βαθείς της Αμερικής και άνθρωποι εθισμένοι απλώς στο να εκφράζουν τη γνώμη τους για οτιδήποτε πέφτει στο επιστητό τους έβαλαν φωτιά στα πληκτρολόγια ανά τον πλανήτη.

Μπούχτισα να διαβάζω εκτιμήσεις για το τί θα πράξει ο Τραμπ. Κρίσεις σχετικά με την αισθητική του. Χιλιοειπωμένα αστεία για την κόμμωσή του, βιτριολικές ατάκες για το ντύσιμο τής -plastic but fantastic- συζύγου του, ακόμα και εξ αποστάσεως ψυχογραφήματα του μελαγχολικούλη γιόκα του - κάποιος ανέσυρε τη ξεχασμένη λέξη "emo" ...

Το μόνο που δεν διάβασα είναι το κατ' εμέ πιό προφανές και πλέον ενδιαφέρον. Αυτό που βγάζει μάτι: Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί έναν εντελώς "άλλου τύπου" πολιτικό ηγέτη. Για την ακρίβεια δεν είναι καν πολιτικός με τη συμβατική έννοια της λέξης. Αλλά τι είναι; Κυρίαρχο αρσενικό. Alpha male. Γκεσέμι όπως έλεγαν στα παλιά, χυμώδη ελληνικά, αναφερόμενοι στο κριάρι-οδηγό του κοπαδιού.

Παραμερίστε για μια στιγμή την αποστροφή που πιθανότατα σάς προκαλεί. Ξεχάστε τις αδιανόητες χοντράδες που ακατάσχετα ξεστομίζει, το μείγμα επιδερμικότητας, προκατάληψης και βαναυσότητας το οποίο χαρακτηρίζει τον δημόσιο λόγο του. Επιχειρήστε να τον αντικρύσετε με τα μάτια των οπαδών του. Τι είναι αυτό που τους κάνει όχι απλώς να τον αποδέχονται μα και να τον θαυμάζουν - κυρίως δε να τον εμπιστεύονται, τόσο ώστε να του αναθέτουν το συλλογικό τους μέλλον;

Προφανώς όχι η πρωτοτυπία ή η εμβρίθεια της σκέψης του. Ούτε βεβαίως η προσφορά του στην κοινωνία, οι αγώνες του -ποιοί αγώνες;- για το κοινό καλό. Ούτε ο ιδεαλισμός ούτε η ευσέβειά του, και ας ορκίστηκε σε δύο Βίβλους. Αλλά τότε τι; Μα η βιογραφία του!

Εδώ και δεκαετίες, ο Ντόναλντ Τραμπ χαράζει το ίχνος του όπου βρίσκει. Γράφει και ξαναγράφει το όνομά του όχι μονάχα στο χαρτί αλλά και στις προσόψεις των φαραωνικών κτισμάτων που αναγείρει. (Θα έλεγε κανείς ότι οι ουρανοξύστες και τα ξενοδοχεία και τα γήπεδα γκολφ αποτελούν -στην ουσία- όχι απλώς ιδιοκτησίες του αλλά προεκτάσεις του "εγώ" του στον χώρο και στον χρόνο.) Αφηγείται, πάλι και πάλι, την ιστορία του, ωραιοποιώντας την βεβαίως κατά το δοκούν.

alt

Ποιά είναι η ιδέα η οποία διετρέχει την ιστορία αυτή; Ότι προ εβδομήντα ετών γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη εκείνος που -γονιδιακά ή εκ Θεού- προοριζόταν να επιβληθεί σε όλες τις καταστάσεις, να κατατροπώσει κάθε εχθρό και να κυριαρχήσει επί της Γης. Η επιτομή της δύναμης και της ανθεκτικότητας. Ο θρίαμβος της θέλησης.

"Θρίαμβος της Θέλησης" τιτλοφορείται το κινηματογραφικό εγκώμιο που έπλεξε η Λένι Ρίφενσταλ στον Χίτλερ το 1934. Ένα σκηνοθετικό αριστούργημα που συνιστά ταυτόχρονα το άκρον άωτον της ναζιστικής φρικώδους προπαγάνδας. Δεν πρόκειται όμως περί αυτού. Δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ μετενσάρκωση του Αδόλφου Χίτλερ, όσο και αν το παραλήρημα μεγαλείου τους συναντάται ίσως στο άπειρον. Η ιδιοσυγκρασία του πηγαίνει πολύ πιό πίσω. Στο λυκαυγές σχεδόν της ανθρωπότητας.

Παρατηρήστε τον προσεκτικά. Δεν σας θυμίζει -με τις πολλές γυναίκες του και με τα παιδιά του, με τα χρυσάφια και με το πορτοκαλί λοφίο του- φύλαρχο, αρχηγό μιας φάρας πιθηκανθρώπων η οποία περιπλανάται προς άγραν τροφής στην αφρικανική σαβάνα; Δεν τον φαντάζεστε να ανοίγει τα σαγόνια του και να εξαπολύει στεντόρεια, άναρθρη ιαχή; Να κατουράει τελετουργικά την περιοχή του για να την κατοχυρώσει; Να καταβροχθίζει τη μερίδα του λέοντος απ'το κυνήγι, να προσφέρει και κάποια κρεατωμένα κόκκαλα στους προστατευόμενούς του κι εκείνοι να τον προσκυνούν;

Ποιό μήνυμα εκπέμπει ο Ντόναλντ Τραμπ; "Γίνετε μέλη της αγέλης μου! Σάς εγγυώμαι ασφάλεια κι ένα μικρό μερίδιο απ'τους θριάμβους μου! Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου! Ή θα φιλήσετε το χέρι μου ή θα σας συντρίψω!"

Δεν είναι αριστερός ή δεξιός ο Τραμπ. Καβάλησε απλώς τους Ρεπουμπλικάνους για να βρεθεί στον Λευκό Οίκο - για αυτό άλλωστε το κατεστημένο του κόμματος, με πρώτο τον Τζωρτζ Μπους τον πρεσβύτερο, αρνήθηκε να τον υποστηρίξει. Δεν διαθέτει καν την αίγλη και το φλέγμα ενός απόλυτου μονάρχη, ενός βασιλιά. Είναι απελέκητος, βουλιμικός, αήθης - δεν νογάει από ευαισθησίες, δεν διακρίνει αποχρώσεις. Ομνύει στην ισχύ, πιστεύει στην ωμοφαγία.

Τέτοιον ηγέτη δεν γνώρισαν οι δυτικές δημοκρατίες επί αιώνες τώρα. Οι Πρόεδροι των ΗΠΑ, καλοί ή χειρότεροι, από τον μοσχαναθρεμμένο ανανήψαντα Χριστιανό Τζορτζ Ντάμπλγιου Μπους έως τον χαρισματικότατο κι αυθεντικά λαϊκό Μπιλ Κλίντον, από τον εισηγητή του Νιού Ντιλ και θριαμβευτή του Β' Παγκόσμιου Πολέμου Φραγκλίνο Ντελάνο Ρούζβελτ μέχρι τον απελευθερωτή των μαύρων Αβραάμ Λίνκολν, οι Πρόεδροι των ΗΠΑ αποτελούσαν όλοι τους προϊόντα και υπηρέτες των θεσμών. Όσο για τους Ευρωπαίους πολιτικούς, ποιόν να πρωτοθυμηθούμε; Τον βαθιά διανοούμενο Φρανσουά Μιτεράν; Τον προικισμένο με ιδιαίτερη ενσυναίσθηση και αταλάντευτους στόχους Χέλμουτ Κολ; Τη σιδηρά κυρία -με έμφαση στο "κυρία"- Μάργκαρετ Θάτσερ; Τον δωρικό Κωνσταντίνο Καραμανλή; Ή τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ της "περεστρόικα" και της "γκλάσνοστ", ο οποίος κατέληξε αποδιοπομπαίος τράγος επειδή αρνιόταν μέχρι τέλους ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Στον κόσμο μας, τύποι σαν τον Ντόναλντ Τραμπ σταδιοδρομούσαν μέχρι πρόσφατα ως πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων, νονοί της Μαφίας ή αμφιλεγόμενοι επιχειρηματίες, προνομιακά σχετιζόμενοι με τον υπόκοσμο.

Όταν μπαίναμε στην τρίτη μ.Χ. χιλιετία, όταν η ψηφιακή εποχή και το παγκόσμιο χωριό έμοιαζαν μόνο θετικές εξελίξεις να προοιωνίζονται, πιστεύαμε ότι το διαδίκτυο θα λειτουργούσε υπέρ της ανοιχτής κοινωνίας. Πως θα αποδεικνυόταν δύναμη εκδημοκρατισμού. Αντί για αυτό, οι πιό βάρβαρες κραυγές, οι βγαλμένες από τα έγκατα της ανθρώπινης προϊστορίας κυριάρχησαν. Και ανέδειξαν τον Ντόναλντ Τραμπ. Το αμερικάνικο γκεσέμι, που σε αυταρχισμό και μονολιθικότητα προσομοιάζει με τον Πούτιν και σε θρησκευτική ρητορεία με τον Ερντογάν. Έχουν δε οι τρεις τους κι ένα ακόμα κοινό: Είναι εκλεγμένοι. Στηρίζονται ή γίνονται έστω ανεκτοί από τον μέσο πολίτη των χωρών τους.

Ο Θεός ας μας λυπηθει

* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

   Πηγή: capital.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com



( ORESTIS)


ΤΑ ΒΓΑΖΕΙ ΛΑΔΙ ΜΟΛΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΙ ΟΤΙ ΟΥΤΕ Η ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΘΕΝΑ

Εξεταστική Επιντροπή για κόμματα και ΜΜΕ

Print Friendly and PDF

Αφού μας ζάλισε τα τελευταία 7 χρόνια με την τριγωνική βρώμικη σχέση πολιτικών- τραπεζών- ΜΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σήμερα μετά από μία ακόμα Εξεταστική Επιντροπή να μας πει ότι δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών στα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ και ως εκ τούτου δεν υπάρχει λόγος προανακριτικής επιτροπής!

Το συμπέρασμα στο σχέδιο πορίσματος των συριζανέλ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν σενάριο για την επόμενη κωμωδία των Μόντι Πάιθονς. Δεδομένου ότι είναι γνωστό σε όλους πως τα δάνεια των κομμάτων δεν τα ζητάνε και δεν τα παίρνουν πολιτικά πρόσωπα, αλλά αγελαδοτρόφοι και σαλεπιτζήδες.

Αυτοί δανείζονται από 100 μέχρι και 400 εκατομμύρια ευρώ με εγγύηση και ενέχυρο το ποσοστό της κρατικής επιχορήγησης των επόμενων εκλογών, μετά από συνεννόηση με τον γνωστό αστρολόγο Λεφάκη, ίσως και την κυρία Βέφα. Ως μόνους που ξέρουν ακριβώς τι ποσοστό ψήφων θα πάρουν στις επόμενες εκλογές, άρα και τι επιχορήγηση μπορούν να εγγυηθούν στις τράπεζες.

Και με την επιχορήγηση των 50 εκατομμυρίων καλύπτουν τα δάνεια των 400 εκατομμυρίων που χρωστάνε και φυσιολογικά αυτό γίνεται αποδεκτό από κάθε τράπεζα που σέβεται τον εαυτό της και διαφυλάσσει τα συμφέροντά της!

Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για πρώην μικρότερα κόμματα, που όμως έγιναν μεγαλύτερα και καλοβλέπουν τα άρμεγμα πρόσθετων εκατομμυρίων από τον ιδρώτα του λαού, τα οποία όσο ήταν μικρά δανείζονταν με αέρα- κατά την προσφιλή τους έκφραση, που όταν τη λένε άλλοι δήθεν ανατριχιάζουν- με εγγυήσεις που δεν είχαν! Συριζα με λένε.

Όπως λέει και το ρητό, «όταν μένεις σε γυάλινο σπίτι δεν πετάς πέτρες στον γείτονα» κι έτσι δεν είναι ορατές από τους Συριζανελ ποινικές ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπά γι αυτή τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος εκ μέρους των κομμάτων. Στο μεταξύ, εμείς, ο λαός, δεν έχουμε ιδέα πού πάνε αυτά τα εκατομμύρια των επιχορηγήσεων.

Όλη η παραπάνω είναι η γελοιοποίηση της διαδικασίας των Εξεταστικών Επιντροπών, που έχουν γίνει περίγελος με τις κενές περιεχομένου αποφάσεις τους εδώ και πολλά χρόνια και που ωφελούν μόνο την προπαγάνδα των εμπνευστών τους- ντόρος να γίνεται για το πόπολο- και την τσέπη των βουλευτών με τη συμμετοχή τους σ αυτές τις επιτροπές.

Επίσης, είναι η γελοιοποίηση μιας αριστεράς που είχε και έχει ακόμα χτίσει την καριέρα της επάνω στον ακραίο εισαγγελικό λόγο εναντίον κάθε πολιτικού και οικονομικού σχήματος, τα οποία τα βγάζει λάδι μόλις διαπιστώνει ότι ούτε η ίδια είναι παρθένα. Και κινδυνεύει να κραχτεί για τις πομπές της.

Αλλά, με το σχέδιο πορίσματος των Συριζανελ κατέρρευσε και η κατηγορία για τριγωνική σχέση πολιτικών- τραπεζιτών- ΜΜΕ! Αφού δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών το τρίγωνο έγινε ... δίγωνο για να μην πούμε άγονο.

Όταν έχεις στη ντουλάπα σου τους σκελετούς του ΑΛΤΕΡ να καλύψεις, τα κοκαλάκια της «Αυγής», που έπαιρνε δάνεια με τους όρους του ... MEGA,  και τη συντήρηση κάτι εκδοτών που από διαπλεκόμενοι εργολάβοι και νταβατζήδες έγιναν υπερασπιστές σου, με το αζημίωτο φυσικά, πού να τις βρεις τις ποινικές ευθύνες.

Άσε που οι πολιτικοί δεν ομολογούν ούτε πόσες φορές μιλάνε με τους εκδότες και τις τράπεζες ούτε τι λένε. Ούτε σου λένε ανοιχτά ότι στηρίζουν τα μεγάλα ΜΜΕ γιατί από κει περιμένουν να προβληθούν για να υπάρχουν. Ούτε στην καλύτερη περίπτωση ότι θεωρούν πως η πολυφωνία είναι αναγκαίο κομμάτι της δημοκρατίας. Ούτε και ότι όλες οι κυβερνήσεις, χωρίς εξαίρεση, ταϊζουν από τα λεφτά του λαού όλα τα λαθρόβια έντυπα, που τα βλέπεις και παρουσιάζονται από την Τι Βι χωρίς να πουλάνε ούτε χίλια φύλλα, αρκεί που ο τίτλος τους στηρίζει κάποια συμφέροντά τους. Άτιμη φάρα οι πολιτικοί. Τίποτε δε σου λένε.

Αφού, λοιπόν, οι πολιτικοί δεν έχουν ποινικές ευθύνες για τα δάνεια (θαλασσοδάνεια δεν τα έλεγες μέχρι σήμεραWink στα κόμματα και στα ΜΜΕ δε μένει παρά να παραδεχτούμε ότι οι πολιτικές εφημερίδες, ραδιόφωνα, κανάλια κάνουν απλώς την τρέλα των ιδιοκτητών τους. Οι οποίοι δεν καθοδηγούνται από το κίνητρο του κέρδους, όπως νομίζαμε οι αφελείς, αλλά είναι οπαδοί κομμάτων, όπως είναι ο Μήτσος που πάει και τα σπάει από τη θύρα 13.

Δεν πιέζουν οι ιδιοκτήτες με την ισχύ του Μέσου τις κυβερνήσεις ή μεμονωμένους πολιτικούς για να κάνουν άλλες πολύ κερδοφόρες δουλειές. Δεδομένου ότι τα Μέσα είναι παγκοσμίως ελλειμματικά! Όοοοοχι. Είναι σαν τους λεφτάδες, που αγοράζουν ομάδες επειδή αγάπησαν το ποδόσφαιρο κι όχι επειδή τους χρειάζεται η εξέδρα για να καλύπτουν τις άλλες δουλειές τους!

Αν είσαι 15 χρονών και τα λες και τα πιστεύεις όλα αυτά δικαιολογείσαι. Δεν έχεις ιδέα πώς γίνονται τα πράγματα στη ζωή, αντί για πολύ μυαλό έχεις πολλή ψυχή (καλό πράγμα) και ο περίγυρός σου λέει σχεδόν τα ίδια, άρα δεν θα σε κράξει κανείς ή όποιος σε κράξει είναι απλώς ένα σκατόγερος με καμένα μυαλά.

Επειδή, όμως ούτε τα 15χρονα δε λένε τέτοιες αρλούμπες κάτι δεν πάει καλά μαζί σου.

Γιατί, άμα, βγάζεις πόρισμα μετά από Εξεταστική Επιτροπή και μας λές ότι στα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών μας βρίζεις. Κι εμείς δε σε είπαμε ηλίθιο. Ηλίθιος είσαι και φαίνεσαι.


http://www.liberal.gr/arthro/107738/apopsi/stili-alatos/exetastiki-epintropi-gia-kommata-kai-mme.html


Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης




( ORESTIS)


Η ΑΝΩΜΑΛΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΟΛΟΣΟΥΜΠΗΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ

Το λεν και τα πουλάκια.


MERYL MIA !

Meryl mia!




meryl-streep-2

«ΠΑΡΕ ΤΗ ΡΑΓΙΣΜΕΝΗ ΣΟΥ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝ' ΤΗ ΤΕΧΝΗ»

«Σας αγαπώ όλους. Θα πρέπει να με συγχωρήσετε, αλλά έχω χάσει τη φωνή μου θρηνώντας αυτό το σαββατοκύριακο, και πρόσφατα έχω χάσει το μυαλό μου γι' αυτό θα πρέπει να διαβάζω όσα λέω.
Σ' ευχαριστώ Ένωση Ξένων Δημοσιογράφων του Χόλυγουντ. Και παίρνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο Χιου Λώρι, εσείς και όλοι μας σε αυτή την αίθουσα ανήκουμε σε ένα από τα πιο διαβεβλημένα κομμάτια της Αμερικανικής κοινωνίας αυτή τη στιγμή. Σκεφτείτε το: Χόλυγουντ, ξένοι και δημοσιογράφοι.
Τι ακριβώς είμαστε, τι είναι το Χόλυγουντ; Ένα σύνολο ανθρώπων από άλλα μέρη. Γεννήθηκα, μεγάλωσα και εκπαιδεύτηκα σε δημόσιο σχολείο στο Νιου Τζέρσεϋ. Η Βαϊόλα Ντέιβις γεννήθηκε σε δωμάτιο αγροκαλλιεργητών στη Νότια Καρολίνα και πήγε στο Σέντραλ Φολς, στο Ρόντ Άιλαντ. Η Σάρα Πόλσον γεννήθηκε στη Φλόριντα και μεγάλωσε μόνο με τη μητέρα της στο Μπρούκλιν. Η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ ήταν μία από οικογένεια 7 ή 8 παιδιών στο Οχάιο. Η Έιμι Άνταμς γεννήθηκε στη Βιτσέντσα της Ιταλίας και η Νάταλι Πόρτμαν γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Πού είναι τα πιστοποιητικά γεννήσεώς τους; Η πανέμορφη Ρουθ Νέγκα γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας, μεγάλωσε στην Ιρλανδία και είναι υποψήφια εδώ υποδυόμενη ένα κορίτσι από μια μικρή πόλη της Βιρτζίνια.
Ο Ράιαν Γκόσλινγκ, όπως όλοι οι υπέροχοι άνθρωποι, είναι Καναδός. Και ο Ντεβ Πατέλ, γεννήθηκε στην Κένυα, μεγάλωσε στο Λονδίνο και παίζει έναν Ινδό που μεγαλώνει στη Τασμανία. To Χόλυγουντ λοιπόν πορεύεται με ξένους και αν τους διώξουμε όλους, δε θα μείνει τίποτα πέρα από το να βλέπετε ράγκμπι και διάφορες πολεμικές τέχνες - που δεν είναι ακριβώς τέχνες.
Μου έδωσαν τρία δευτερόλεπτα για να μιλήσω, να λοιπόν: Η μόνη δουλειά του ηθοποιού είναι να μπαίνει στις ζωές των ανθρώπων που είναι διαφορετικοί από εμάς και να σας κάνει να νοιώσετε τι νοιώθουν αυτοί, και υπάρχουν πολλές, πολλές σπουδαίες και δυναμικές ερμηνείες που έκαναν αυτό ακριβώς.
Αλλά υπήρχε μια ερμηνεία φέτος με την οποία έμεινα άναυδη, έβαλε το αγκίστρι της στην καρδιά μου. Όχι επειδή ήταν καλή, δεν υπήρχε κάτι καλό σε αυτή, αλλά γιατί ήταν αποτελεσματική και τελικά πέτυχε τη δουλειά της. Έκανε το κοινό της να γελάσει δυνατά. Ήταν η στιγμή που ένα άτομο ζήτησε να καθίσει στην πιο αξιοσέβαστη θέση αυτής της χώρας υποκρινόμενος έναν ανάπηρο δημοσιογράφο, με τη σιγουριά ότι υπερέχει σε προνόμια, εξουσία και ικανότητα να απαντήσει. Αυτό πραγματικά ράγισε τη καρδιά μου όταν το είδα και ακόμη δε μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου επειδή δεν ήταν σε ταινία, ήταν στην πραγματική ζωή. Κι αυτό το ένστικτο του εξευτελισμού, όταν υποδεικνύεται από έναν δυνατό, επηρεάζει την ζωή πολλών αφού δίνει την άδεια σε άλλους ανθρώπους να κάνουν του ίδιο. Η έλλειψη σεβασμού φέρνει έλλειψη σεβασμού, η βία φέρνει βία και ;όταν οι δυνατοί χρησιμοποιούν τη θέση τους για να εκφοβίζουν τους άλλους, τότε χάνουμε όλοι.
Αυτό φέρνει την κουβέντα στους δημοσιογράφους. Χρειαζόμαστε Τύπο με αρχές για να ελέγχει την εξουσία και να αποκαλύπτει. Γι' αυτό οι ιδρυτές του έθνους έβαλαν τον τύπο και τις ελευθερίες του μέσα στο Σύνταγμα μας. Γι' αυτό λοιπόν ζητώ και από την Ένωση Ξένων Δημοσιογράφων του Χόλυγουντ αλλά και από όλους μας να στηρίξουμε την Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων, γιατί θα τους χρειαστούμε για να προχωρήσουμε και θα μας χρειαστούν για να διαφυλάξουν την αλήθεια.
Και κάτι τελευταίο - μια μέρα κατά τη διάρκεια κάποιων γυρισμάτων, γκρίνιαζα για κάτι, μάλλον γιατί έπρεπε να δουλέψουμε μέχρι το δείπνο ή παραπάνω ώρες, δε θυμάμαι, και ο Τόμι Λι Τζόουνς μου είπε, «δεν νομίζεις, Μέριλ, ότι είναι προνόμιο απλά να είσαι ηθοποιός»; Ναι, είναι και πρέπει να θυμίζουμε ο ένας στον άλλο αυτό το προνόμιο και την ευθύνη που έχουμε για ενσυναίσθηση. Πρέπει να είμαστε όλοι περήφανοι για τη δουλειά που τιμάται σήμερα.
Όπως είπε και η φίλη μου, η πρόσφατα χαμένη Πριγκίπισσα Λέια (Κάρι Φίσερ), πάρε την ραγισμένη σου καρδιά και κάνε την Τέχνη. Σας ευχαριστώ».

https://www.youtube.com/watch?v=hGa2WSZRHJI



( ORESTIS)



ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

Αυτό είναι ευτυχία! - Κική Δημουλά

eutuxua

Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε.

Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σ' εκείνο, ενώ εκείνη με περίμενε σε τούτο και σε κείνο ... κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς δηλαδή που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε, λέει, ο λόγος που την προσπέρασα.

Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα ήδη μπει μέσα, είχε τη διάθεση να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν το τόλμησε.

Άλλη δικαιολογία, τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα πολύ δυνατά την πόρτα της, φοβήθηκε και δεν μου άνοιξε .... και τι ψεύτρα Θεέ μου, ότι χτύπησα λάθος τη διπλανή της πόρτα και βλέποντας μετά να καθυστερώ, συνεπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να το διακόψει.

Μου έχει απαριθμήσει μία-μία τις στιγμές με το όνομά τους, που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο τι φόβο είχα μην τις χάσω.

» Βλέπεις; », μου λέει η κουτοπόνηρη, » Αν δεν ήμουνα εγώ εκεί μέσα, σ' αυτές τις στιγμές, γιατί θα φοβόσουν μην τις χάσεις, τι σ' ένοιαζε; Άρα ήρθα! »

Αμέτρητες οι φορές που είπαμε να συναντηθούμε σε κάποιο φωτεινό μέρος, είτε στις κάποιες έξι των απογευμάτων, είτε στις κάποιες οκτώ των δειλινών που έχουνε πιο φρόνιμο φως κι εγώ να περιμένω, να την περιμένω με τις ώρες και πού να φανεί. Και με τι θράσος να εμφανίζεται μετά στα όνειρά μου, να μου ζητάει συγνώμη που δεν ήρθε, γιατί είχε χάσει κάποιον δικό της κι ήτανε στις μαύρες της ή και να μου επιτίθεται πως ενώ ήρθε, ενώ περίμενε εκεί μέσα στις ώρες της αναμονής μου, εγώ δεν την αναγνώρισα και δε φταίει αυτή.

Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της ... αυτό είναι ευτυχία! Άπιαστη σου λέω!

det_KikiDimoula1-650400-600400

  ~  «Αντεύχομαι» από το βιβλίο της Κικής Δημουλά «Εκτός σχεδίου».


https://www.youtube.com/watch?v=QvW61K2s0tA


Κυκλοφόρησε 23 Νοέμβρη του 2016

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com


Ένα βιντεοκλίπ που θα μπορούσατε να το δείτε ακόμη και χωρίς ήχο! Γιατί δεν ξέρω αν αυτό που θα θυμάστε στο τέλος του θα είναι το τραγούδι, όσο οι εντυπωσιακές σκηνές με τις εκρήξεις των χρωμάτων και τις υπέροχες εναλλαγές της εικόνας. Διαρκεί μόλις 4,2 δευτερόλεπτα κανονικά, αλλά η συναρπαστική αργή κίνηση που κρατάει 4 λεπτά είναι αυτή που θα σας εκπλήξει.

Πρόκειται για το νέο βιντεοκλίπ του τραγουδιού  «The One Moment» από το άλμπουμ «Hungry Ghost» του αμερικανικού συγκροτήματος «Ok Go» . Δημιουργός του, ο ίδιος ο τραγουδιστής  του συγκροτήματος Ντέμιαν Κούλας ( Damian Kulash).





( ORESTIS)