Η τροφοδοσια μας αδιαλλειπτη . Συνεχης και ανατροφοδοτικη. Γεγονοτα μακρινα, γεγονοτα κοντινα , γεγονοτα στη χωρα , ιστοριες προσωπικες . Μπηκαμε στα συνορα του " συγκλονιστικου " με τετοια φορα που διερωτασαι αν υπαρχει τιποτα αλλο πιο συγκλονιστικο απο αυτα που ηδη βλεπεις , ακους η μαθαινεις. Αν υπαρχουν καν συγκεκριμενα συνορα στο συγκλονιστικο.Αλλες διαβαθμισεις , καινουργια σκαλοπατια, νεοι οριζοντες του " σοκ " .

Με φοβο αντιλαμβανομαι οτι οι ανθρωποι κινουνται πλεον προς το σημειο κορυφωσης  του " σοκ "  με μια τρελλη ηδονη. Σε βαθμο που το σημειο κορυφωσης  να τεινει να ταυτιστει με το σημειο μηδεν του " σοκ " . Στην ψυχολογια το λενε " trauma point " , το σημειο του τραυματος , το τραυματικο σημειο. Εκει οπου ο' τι και να δεις , να ακουσεις, να μαθεις περναει απο τη χοντρη κρησαρα της αμυνας , οσπου να γινει αδιαφορια. Και τοτε ακριβως το " σοκ " γινεται απλως θεαμα. Τιποτα δεν διατρυπαει καθοριστικα την ισορροπια σου ,  γιατι οσα εχεις ηδη δει εχουν προετοιμασει το ψυχικο τοπιο για  να  δεχτει τα παντα με ψυχραιμια , χωρις ισχυρες επιπτωσεις .

Στο τραυματικο σημειο μπορεις να σχολιασεις ανεμελα , να γυρισεις αμεσως το βλεμμα αλλου, κατι αλλο να τραβηξει ευκολα την προσοχη σου , να χαμογελασεις η ακομη και πλακα να κανεις...Ενω στα ορια του σοκ οι αντιδρασεις ειναι συνηθως πολυ συγκεκριμενες. Αδυνατεις να μιλησεις, υφιαστασαι ψυχικο μπλακ αουτ, σταματας τη δραση  η  μετατρεπεσαι σε  σαρκινη " στηλη αλατος " , κατα το παραδειγμα της γυναικαςτου Λοτ.

Ζουμε πλεον στην εποχη του βαρεως " σοκ " . Βιντεο φρικιαστικα , εφιαλτικα , παραλογα , αποτροπαια αναζητουνται και αναπαραγονται με υψηλη ταχυτητα στο Δικτυο. Ιστοριες προσωπικες δυσβαστακτες κι απιστευτες εχουν την τιμητικη τους , στην κουβεντα , στο Δικτυο.. Γεγονοτα παγκοσμια και εγχωρια δοκιμαζουν καθημερινα την αντοχη μας στον συγκλονισμο...

Γιατι τα γραφω ολα αυτα; Βραδυ , ησυχια αυτη τη στιγμη , ξεφορτωνω ενα περιεργο βαρος που μου φορτωσε η μερα...Και δεν ειναι η μονη μερα...Ενα βαρος που πηγαζει απο παντου κι απο πουθενα...Το βαρος που φερνει , μερικες φορες , η αισθηση πως αυτος ο κοσμος εχασε πια ολους τους σταθερους αξονες του  και τρεχολογαει ντουγρου , με λογια και με πραξεις , προς τα ορια του "συγκλονιστικου χωρις συνορα " ...Ελπιζω στην καταπραυντικη δυναμη του υπνου...

{ Antigoni }

Το προσθετω λιγο αργοτερα. Ημερα της Ποιησης χτες , η Δημουλα λεει στο ΒΗΜΑ :

" Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΙΝΟΥΝ ΑΤΟΚΟ ΔΑΝΕΙΟ ΣΤΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΘΑΡΡΟΣ "

Σε φαση χρεοκοπιας θαρρους , μαλλον πρεπει να διεκδικησω συνειδητα και επιμονα τα ατοκα δανεια μου ...